THEODORUSHAVEN / BoZ ©FRA-NOV2010
Dezelfde foto (uitgezoomd), een ander verhaal…
Het was maandag 26 oktober 1987 (in mijn herinnering), toen de kraanmachinist mij rond 9:00 uur, terloops vroeg of ik de sluiswachter wilde bellen; er dreef volgens hem iets in de haven dat in een scheepsschroef zou kunnen komen. Lachend grapte hij nog: "Het is misschien wel een lijk!" Ik antwoordde ongeïnteresseerd: "Bel lekker zelf!" Hij belde zelf.
Binnen 5 minuten kwam er al een politieauto het terrein van de betoncentrale op scheuren. De auto werd snel en slordig voor het laboratorium geparkeerd en twee agenten sprongen er gehaast uit. Ze oriënteerde zich even, zagen mij en wenkten me meteen naar buiten.
De oudste agent, informeerde bij mij of ik de sluiswachter had gebeld. Nederig (het was immers politie en dan weet je het maar nooit) antwoordde ik: "Nee, het was de kraanmachinist, hij is nu aan het schaften." De agent had echter geen belangstelling voor de kraanmachinist en vertelde dat er een man vermist was, ze hadden zijn auto een paar dagen eerder aan de overkant van het kanaal gevonden. Hij vroeg vervolgens of ik hen de weg wilde wijzen en ook mee wilde helpen zoeken, dit omdat ik de omgeving goed kende.
Al snel had ik het levenloze lichaam gevonden. Ik weet nog dat ik naar de agenten, die wat verderop zochten, riep: "Hij zit hier!" Én zo zag het er ook uit; de verdronken man leek net onder de waterspiegel, geknield tegen de oever te zitten. Zijn lange haren bewogen traag door de kabbelende golfjes op en neer.
De jongste, tot nu toe zwijgzame agent, pakte na mijn geroep zijn portofoon en begon driftig met het politiebureau te communiceren. De oudste kwam onmiddellijk mijn kant op. Hij graaide onderwijl een op de kraanbaan liggende staak op en duwde deze vluchtig in mijn handen en deelde mee dat ik ervoor moest zorgen, dat het lijk niet afdreef. Hij deed nog even voor hoe ik dat moest doen. Op een drafje liep hij daarna naar de brandweerauto, die intussen (inclusief rubberbootje) ook gearriveerd was.
Een paar lange minuten later, werd ik door een brandweerman van mijn lugubere taak verlost. Kwaad riep hij naar de agenten, terwijl hij de staak uit mijn handen nam: "Waar zijn jullie mee bezig, willen jullie deze jongen een trauma bezorgen?"
De andere dag las ik in het Brabants Nieuwsblad, dat het filmregisseur Adriaan Ditvoorst was geweest, die levenloos mijn leven was binnengedreven. Kennelijk was hij wereldberoemd in Nederland, maar totaal onbekend in zijn geboortestad Bergen op Zoom. Ik kende hem tot dan, ook niet.
Dezelfde foto (uitgezoomd), een ander verhaal…
Het was maandag 26 oktober 1987 (in mijn herinnering), toen de kraanmachinist mij rond 9:00 uur, terloops vroeg of ik de sluiswachter wilde bellen; er dreef volgens hem iets in de haven dat in een scheepsschroef zou kunnen komen. Lachend grapte hij nog: "Het is misschien wel een lijk!" Ik antwoordde ongeïnteresseerd: "Bel lekker zelf!" Hij belde zelf.
Binnen 5 minuten kwam er al een politieauto het terrein van de betoncentrale op scheuren. De auto werd snel en slordig voor het laboratorium geparkeerd en twee agenten sprongen er gehaast uit. Ze oriënteerde zich even, zagen mij en wenkten me meteen naar buiten.
De oudste agent, informeerde bij mij of ik de sluiswachter had gebeld. Nederig (het was immers politie en dan weet je het maar nooit) antwoordde ik: "Nee, het was de kraanmachinist, hij is nu aan het schaften." De agent had echter geen belangstelling voor de kraanmachinist en vertelde dat er een man vermist was, ze hadden zijn auto een paar dagen eerder aan de overkant van het kanaal gevonden. Hij vroeg vervolgens of ik hen de weg wilde wijzen en ook mee wilde helpen zoeken, dit omdat ik de omgeving goed kende.
Al snel had ik het levenloze lichaam gevonden. Ik weet nog dat ik naar de agenten, die wat verderop zochten, riep: "Hij zit hier!" Én zo zag het er ook uit; de verdronken man leek net onder de waterspiegel, geknield tegen de oever te zitten. Zijn lange haren bewogen traag door de kabbelende golfjes op en neer.
De jongste, tot nu toe zwijgzame agent, pakte na mijn geroep zijn portofoon en begon driftig met het politiebureau te communiceren. De oudste kwam onmiddellijk mijn kant op. Hij graaide onderwijl een op de kraanbaan liggende staak op en duwde deze vluchtig in mijn handen en deelde mee dat ik ervoor moest zorgen, dat het lijk niet afdreef. Hij deed nog even voor hoe ik dat moest doen. Op een drafje liep hij daarna naar de brandweerauto, die intussen (inclusief rubberbootje) ook gearriveerd was.
Een paar lange minuten later, werd ik door een brandweerman van mijn lugubere taak verlost. Kwaad riep hij naar de agenten, terwijl hij de staak uit mijn handen nam: "Waar zijn jullie mee bezig, willen jullie deze jongen een trauma bezorgen?"
De andere dag las ik in het Brabants Nieuwsblad, dat het filmregisseur Adriaan Ditvoorst was geweest, die levenloos mijn leven was binnengedreven. Kennelijk was hij wereldberoemd in Nederland, maar totaal onbekend in zijn geboortestad Bergen op Zoom. Ik kende hem tot dan, ook niet.
De dvd-box met het gehele oeuvre van Adriaan Ditvoorst, die in 2005 als eerbetoon uitkwam, was een welkome verrassing voor mij. Kunstschilder Désiré Suijkerbuijk heeft er destijds via via voor gezorgd, dat ik de dvd’s van Ditvoorst toen al heb kunnen bekijken.
Onlangs heb ik de dvd-box zelf aangeschaft.
