Des al niet te min: januari 2012

FRAN/CK KRIJGT DE DEURWAARDER OP ZIJN DAK! ©FRA-JAN2012

Wat vooraf ging,

Marion Bus*, verzorgende niveau 3, type worstelaar, sleurde op maandagavond 10 mei 2010 mijn moeder uit haar rolstoel en slingerde haar in één draaibeweging op bed. Ze had wél opgemerkt dat mijn moeder daarna veel pijn 'aangaf', maar had er verder geen aandacht aan besteed. (De tillift gebruikte ze bijna nooit, omdat ze geen mietje was. Ze begreep niet dat zo'n tillift er ook voor bedoeld was, om kwetsbare oudjes behoedzaam op bed te kunnen takelen.

Het gevolg was dat ik mijn moeder de andere namiddag, totaal in de stress van de pijn aantrof. Het Syrische vluchtelingenmeisje van een jaar of 16, dat snuffelstage liep én een ongeveer even oud ander buitenlands meisje van onbekende herkomst, incl. onbekende functie, hadden die dag niets uitzonderlijks raars aan mijn moeder gezien… Geen van beiden beheersten overigens de Nederlandse taal.

Meteen heb ik mijn moeder naar haar kamer gereden en voorzichtig op bed gelegd. Daarna heb ik de manager erbij gehaald. Ze opperde dat het allemaal aan de parkinson lag. Ze ondernam geen actie.

's Avonds heb ik dringend aan de dienstdoende verzorgende gevraagd of ze een dokter wilde bellen. De dokter werd gebeld, maar een verpleegkundige van het VEA-team kwam. De verpleeghuisartsen van Ouder worden, jezelf blijven zijn namelijk erg duur! De verpleegkundige heeft mijn moeders bloeddruk, hartslag en lichaamstemperatuur gemeten. Alles zat binnen de norm. Dat mijn moeder veel pijn 'aangaf' deed niet ter zake, verdere acties waren daarom niet nodig.

De andere ochtend heb ik na een slapeloze nacht al vroeg naar mijn moeders 'woning' gebeld en uitdrukkelijk meegedeeld: "Als jullie nu niet direct een arts bellen, dan bel ik 112". Binnen een half uur kreeg ik een telefoontje terug; de verpleeghuisarts was geweest en de ziekenauto was al onderweg naar het verpleeghuis, én of ik direct naar het Franciscus ziekenhuis wilde gaan.

In het ziekenhuis dachten ze, dat mijn moeder aangereden was: "Hoe is het gebeurd? Waar is zij gevonden!" (Door de stress was de werking van haar parkinson-medicatie verstoord en lag ze als gevolg daarvan te stuiptrekken en had ze ook angstpsychoses. Ze was drijfnat van het zweet.)

Er werd een fractuur net onder haar linkerknie geconstateerd. Het waren feitelijk een aantal s-vormige breukjes, vlak boven elkaar. (Overduidelijk het gevolg van torsiekrachten.) Een geluk bij een ongeluk was, dat de breukjes nét niet helemaal door waren. De orthopeed verklaarde: "Omdat uw moeders been niet in het gips kan vanwege haar parkinson, had zij in het geval van een volledige breuk, mogelijk haar linker onderbeen moeten missen!" Hij doelde op een amputatie…

Toevallig liep er al een klacht van mij tegen het verpleeghuis, omdat ik voorvoelde dat er daar 'door een dom iets', iets faliekants mis zou gaan.

Tijdens het gesprek 'met iedereen erbij', probeerde het hoofd van de medische dienst van Ouder worden, jezelf blijven, casanova dhr. Nesten, mij te intimideren met het feit dat mijn moeder een gevalletje botontkalking was. Nesten was echter onbekend met het feit dat mijn moeder, nog op initiatief van haar eigen huisarts, kort daarvoor een botonderzoek had ondergaan en dat daaruit gebleken was, dat ze nog prima botten had voor haar leeftijd.

De manager en de verpleeghuisarts verklaarden in dit gesprek met een stalen gezicht, dat de oorzaak van het gebroken onderbeen, altijd een raadsel zou blijven…

Een maandenlang moeizaam genezingsproces volgde… Mijn moeder kon in die periode dus niet naar het bloemschikken, de beautyclub en de handwerkclub.

Toch kreeg ze van Ouder worden, jezelf blijven schaamteloos de volledige rekening van het 2^e kwartaal 2010 voor 'de activieteiten' gepresenteerd! (De clubjes zijn niet gratis, 'een activiteit' kost ongeveer 3 € per keer. Erg vreemd trouwens, als je weet dat de clubjes worden gerund door vrijwilligers en het materiaal beschikbaar wordt gesteld door de plaatselijke middenstand.)

Aan de manager heb ik daarom gevraagd om mijn moeder uit te laten schrijven van de beautyclub en het bloemschikken. Het handwerken zou indien mogelijk, later weer opgepakt gaan worden.

Zoals het een goed manager betaamt, beloofde ze, dat ze deze kwestie zou gaan regelen.

'De activiteiten' van het 3^ekwartaal 2010 werden vervolgens toch automatisch van mijn moeders rekening afgeschreven.

De manager beloofde dat ze er achteraan zou gaan.

'De activiteiten' van het 4^e kwartaal 2010 werden opnieuw automatisch afgeschreven.

Wederom beloofde de manager van alles en nog wat.

En zoals het in de lijn der verwachtingen lag, werden ook 'de activiteiten' van 1^e kwartaal van 2011 weer automatisch afgeschreven.

De manager beloofde het nu écht tot op de bodem uit te gaan uitzoeken.

Toch werden 'de activiteiten' van het 2^e kwartaal 2011 van mijn moeders rekening afgeschreven.

De manager nog een keer benaderen, leek me inmiddels zinloos. Ik heb daarom de stoute schoenen aangetrokken en zelf naar de administratie van Ouder worden, jezelf blijven gebeld! In plat Roosendaals werd ik te woord gestaan. De Tullepetoan van de administratie beloofde me, dat ze contact op zou nemen met de manager. Op mijn uitdrukkelijke verzoek beloofde ze plechtig, de machtiging voor het automatisch afschrijven in te trekken.

'De activiteiten' van het 3^e kwartaal 2011 werden dús gewoon weer afgeschreven!

Inmiddels kwam er stoom uit mijn oren; ik heb de bank gebeld om het automatisch afgeschreven bedrag, onder vermelding dat het bedrag op de factuur niet klopte, terug te laten boeken op mijn moeders rekening. Gelijk heb ik ook het rekeningnummer van Ouder worden, jezelf blijven laten blokkeren.

Wekenlang bleef het stil.

Dan toch kreeg ik weer post van Ouder worden, jezelf blijven. De brief was op een domme arrogante toon opgesteld; er werd niet begrepen waarom ik het bedrag had laten terugboeken en er werd aangedrongen op een snelle overmaking van het ontbrekende bedrag.

Ik heb de manager dan toch maar weer op de hoogte gebracht over de ontwikkelingen in deze langdurige en hoogst ergerlijke kwestie. (Ze zou er achteraan gaan…)

Onlangs ontving ik deze brief van stichting Ouder worden, jezelf blijven, waarin de boekhouding aankondigde, dat ze de deurwaarder ging sturen!

En wat nu?

Fran/ck kan twee dingen gaan doen:

Þ Of de deurwaarder molesteren en in de gevangenis belanden

Þ Of gelaten zijn computer in beslag laten nemen en daardoor in een ander soortement van sociaal isolement terechtkomen

Fran/ck is er nog niet uit… maar als DESOLAAT / DES-AL-NIET-TE-MIN binnenkort ineens blijft hangen óf helemaal uit de lucht is, dan is de kans groot dat Fran/ck in de gevangenis zit óf geen computer meer heeft. Zowel in het eerste, als in het tweede geval zou Fran/ck het wel érg leuk vinden, om af en toe nog eens een ansichtkaartje van zijn vermeende blogvrienden én volgers te krijgen…

(Tóch hoopt Fran/ck vooralsnog op een deus ex machina.)

Marion Bus heeft kort na het 'incident' ontslag genomen. Ze is binnen een andere stichting, op een andere locatie, de opleiding verpleegkundige gaan volgen. Haar uiteindelijke doel is om manager te worden; het rationele was goed, maar het fysieke werd haar te zwaar. (Ze heeft dit zelf aan mij verteld!)

(Wordt vervolgd.)