DAGSCHOTEL / VERPLEEGHUIS R'DAAL ©FRA-NOV2010

Twee hete gefrituurde aardappelballetjes geserveerd met een kleffe lauwwarme groentemix en daarbij nog een verkleumd gepaneerd visje. Het visje was overigens véél en véél kleiner dan zijn gepaneerde en gecumshotte jasje zou doen vermoeden.

Opnieuw dus haute cuisine in het verpleeghuis! De uitzendkracht van dienst, moet ooit wel kokkin in een driesterrenrestaurant zijn geweest, het kan bijna niet anders! 

Toen ik tegen de uitzendkracht zei, dat mijn moeder vanwege haar energievretende ziekte, at als een mijnwerker, reageerde ze: "Dat is dan pech, er is niet meer!" Een paar minuten later kwam ze toch nog wat prut bij scheppen. De kans is groot dat ze het uit de borden van de andere 'bewoners' had geschept.

Een saillant detail is, dat toen ik een uurtje later, even binnenwipte in een kantoortje om een door mij geleende perforator terug te brengen, de uitzendkracht daar met een overvol bord warm eten op haar schoot, ongegeneerd zat te vreten. Het ging om hetzelfde menu, dat de bewoners voorgeschoteld hadden gekregen ...

THEODORUSHAVEN / BoZ ©FRA-NOV2010
Dezelfde foto (uitgezoomd), een ander verhaal…

Het was maandag 26 oktober 1987 (in mijn herinnering), toen de kraanmachinist mij rond 9:00 uur, terloops vroeg of ik de sluiswachter wilde bellen; er dreef volgens hem iets in de haven dat in een scheepsschroef zou kunnen komen. Lachend grapte hij nog: "Het is misschien wel een lijk!" Ik antwoordde ongeïnteresseerd: "Bel lekker zelf!" Hij belde zelf.

Binnen 5 minuten kwam er al een politieauto het terrein van de betoncentrale op scheuren. De auto werd snel en slordig voor het laboratorium geparkeerd en twee agenten sprongen er gehaast uit. Ze oriënteerde zich even, zagen mij en wenkten me meteen naar buiten.
De oudste agent, informeerde bij mij of ik de sluiswachter had gebeld. Nederig (het was immers politie en dan weet je het maar nooit) antwoordde ik: "Nee, het was de kraanmachinist, hij is nu aan het schaften." De agent had echter geen belangstelling voor de kraanmachinist en vertelde dat er een man vermist was, ze hadden zijn auto een paar dagen eerder aan de overkant van het kanaal gevonden. Hij vroeg vervolgens of ik hen de weg wilde wijzen en ook mee wilde helpen zoeken, dit omdat ik de omgeving goed kende.

Al snel had ik het levenloze lichaam gevonden. Ik weet nog dat ik naar de agenten, die wat verderop zochten, riep: "Hij zit hier!" Én zo zag het er ook uit; de verdronken man leek net onder de waterspiegel, geknield tegen de oever te zitten. Zijn lange haren bewogen traag door de kabbelende golfjes op en neer.

De jongste, tot nu toe zwijgzame agent, pakte na mijn geroep zijn portofoon en begon driftig met het politiebureau te communiceren. De oudste kwam onmiddellijk mijn kant op. Hij graaide onderwijl een op de kraanbaan liggende staak op en duwde deze vluchtig in mijn handen en deelde mee dat ik ervoor moest zorgen, dat het lijk niet afdreef. Hij deed nog even voor hoe ik dat moest doen. Op een drafje liep hij daarna naar de brandweerauto, die intussen (inclusief rubberbootje) ook gearriveerd was.
Een paar lange minuten later, werd ik door een brandweerman van mijn lugubere taak verlost. Kwaad riep hij naar de agenten, terwijl hij de staak uit mijn handen nam: "Waar zijn jullie mee bezig, willen jullie deze jongen een trauma bezorgen?"

De andere dag las ik in het Brabants Nieuwsblad, dat het filmregisseur Adriaan Ditvoorst was geweest, die levenloos mijn leven was binnengedreven. Kennelijk was hij wereldberoemd in Nederland, maar totaal onbekend in zijn geboortestad Bergen op Zoom. Ik kende hem tot dan, ook niet.

De dvd-box met het gehele oeuvre van Adriaan Ditvoorst, die in 2005 als eerbetoon uitkwam, was een welkome verrassing voor mij. Kunstschilder Désiré Suijkerbuijk heeft er destijds via via voor gezorgd, dat ik de dvd’s van Ditvoorst toen al heb kunnen bekijken.
Onlangs heb ik de dvd-box zelf aangeschaft. 

BETONCENTRALE 'DE SCHELDE' / BoZ ©FRA-NOV2010

Fran/ck was in een vorig leven bovendien betontechnoloog. Jarenlang werkte Fran/ck bij deze betonproducent. Op zaterdagochtend kluste hij er ook weleens bij…

Eind jaren '80, moest er vanwege de automatisering een computerkabel van de fabriek naar het laboratorium worden gelegd. Daarvoor diende uiteraard eerst een geul gegraven te worden. Dergelijke zaken moesten op zaterdag gebeuren, want de betonproductie mocht immers niet gehinderd worden. Collega Rinus (de monteur) en ik (Fran/ck dus), hadden deze taak voor ƒ50,- per persoon/per uur, op zich genomen. De te graven geul liep vlak langs een poot van één van de cementsilo’s.

Met grote verwondering ontdekte we tijdens het graven, dat er juist onder die éne poot geen fundering aanwezig was. De silo, ongeveer 22 meter hoog, waarin tot 124 ton cement opgeslagen werd, steunde dus op 3 in plaats van 4 poten!
Nemend onze verantwoordelijkheid, hebben we direct de toenmalige directeur Jan V. gebeld. Hij was er binnen een kwartier. Voor hij vooroverboog om in het gegraven gat te kijken, zette hij eerst zijn pet achterstevoren, zodat deze niet van zijn hoofd zou glijden. Al snel kwam hij tot een conclusie: "Mannen, die silo staat hier al 20 jaar… Dat ding blijft zo nog wel 20 jaar staan! Het zal mijn tijd wel duren! Gooi die kuil maar gauw dicht!" Jan V. stapte weer in zijn super-de-luxe bordeauxrode Chrysler en reed vervolgens, met de klep van zijn pet nog in zijn nek, met hoge snelheid het terrein af.

De toenmalige directeur Jan V. (een nooit veroordeelde witteboorden-crimineel) heeft wél gelijk gehad; de cementsilo is nog steeds niet omgevallen en hijzelf (85jr intussen) geniet al vele jaren, zonder geldzorgen, in een riante serviceflat van zijn oude dag.

CHEVRONGLAS ©FRA-NOV2010 

Ik hoor het mijn moeder nog lachend tegen haar zus zeggen: "Onze Fran/ck is bezig met de uitzet! Hij tankt met zijn nieuwe brommer bij de Chevron op de Rooseveltlaan, want daar krijgt ie zegeltjes voor een gratis glasservies!" Ik zag er indertijd de humor niet van in. Het glasservies is na al die jaren nog helemaal compleet. Bij de boedelscheiding met een latere liefde, mijn ex, mocht ik het houden, evenals een door haar aangekochte mokken set met kunst van Rien Poortvliet erop. Van deze mokken set is er intussen één gesneuveld, de rest wilt niet ...

X

©FRA-ARCHIEF

Als je dan ineens 16 bent en een bordeauxrode Honda CD50, 4 takt brommer van je ouders krijgt, omdat je het goed doet op school én niet bent gaan roken. Én je namens alle serveersters van de ijssalon zo een mooie verjaardagskaart krijgt. Én dat een heel leuk serveerstertje van 15, zelfs 'even' met de trein op en neer naar Goes rijdt, om speciaal voor jou bij Motorhuis De Regt een goudkleurig zijden Honda-sjaaltje te kopen… Nou, dan straalt het leven je tegemoet! Het was denk ik, de mooiste verjaardag van mijn leven!

Het Honda-sjaaltje koester ik nog steeds!!!

CRUSIO'S IJSSALON / BoZ ©FRA-FAM.ARCHIEF1982

Het aller-allerlekkerste Italiaanse ijs in Bergen op Zoom werd jarenlang op ambachtelijke wijze bereid door Crusio in de Wouwsestraat. Niet de Crusio tegenover de 'dikke boom', maar die andere, vlakbij V&D. Fran/ck kan het weten; vanaf zijn 12de totdat hij opgeroepen werd om zijn militaire dienstplicht te vervullen, werkte hij er op zijn vrije middagen als afwasser. X Een aangename secundaire arbeidsvoorwaarde was, dat als er per abuis een ijscoupe op een onjuiste wijze was klaargemaakt (bijvoorbeeld een bolletje aardbeienijs in een ‘coupe cerise’), deze mislukte en dus onverkoopbare ijscoupe, automatisch bestemd was voor de afwasser!

Zo een baan als afwasser in een ijssalon, met elk jaar een nieuwe lichting serveersters, was werkelijk een droombaan.

1960 / GENTIAANSTRAAT / BoZ ©FRA-FAM.ARCHIEF1960

Fran/ck, hier blootsvoets, was al op jonge leeftijd een liefhebber van Crusio's ijs.

 

Een gastvrouw van de klantenservice van Stichting 'Ouder worden, jezelf blijven' te R'daal, leidde een nieuwe familie met een dementerend slachtoffer rond. Ik hoorde de gastvrouw tegen de nieuwe familie zeggen dat er in het verpleeghuis 5 woonerven waren. Ze vervolgde ietsje later: "Op elk woonerf wonen 32 patiënten die over 4 woningen zijn uitgesmeerd!"

 

DSB PERIKELEN ©FRA-NOV2010 

Twee grote enveloppen namens de curator van de omgeduwde DSB Bank vielen vorige week onverwachts op Fran/ck's deurmat. Even was Fran/ck bang dat het via de Nederlandse Bank naar hem teruggestorte spaargeld, teruggevorderd zou gaan worden. Niets was minder waar, de curator had namelijk in de DSB administratie ontdekt, dat Fran/ck nog een wettelijk opeisbaar tegoed van 1,93 € had. Mits Fran/ck geen bezwaarschrift zou indienen, werd beloofd dit bedrag nog voor 31 december 2010 op Fran/ck's tegenrekening te storten. 

DEZE ACCEPTGIRO NIET GEBRUIKEN ! ©FRA-NOV2010 

Ook zoiets! Een computergestuurde drukpers, die volautomatisch met vette zwarte letters, de tekst 'Deze acceptgiro NIET gebruiken!' op overbodige acceptgirokaarten drukt! De acceptgiro geheel blanco laten lijkt mij logischer. Nog intelligenter zou het zijn, om zo’n overtollig bijvoegsel, gewoon volautomatisch weg te laten, scheelt kilo's papier en liters drukinkt. En dit bij een instantie waarbij het milieu hoog in vaandel zou moeten staan! Foei, waterschap Brabantse Delta, ga je schamen!

Elke ochtend maakt Fran/ck zijn gezicht nat met water uit zijn regenton. Jaarlijks, meestal in de week voor Kerstmis, poedelt hij ook nog een keer ergens nabij de Rattekaai in de Oosterschelde. Fran/ck is erg proper op zichzelf! Oh ja, Fran/ck wast zijn kledij wekelijks op een wasbordje in de Zoom, een stroompje niet zover van zijn huis. Zonneklaar zal zijn, dat Fran/ck uiterst spaarzaam is met het schaarse en dus kostbare leidingwater. De watermeter van Fran/ck draait daarom geen overuren! 

Het wantrouwige Brabant Water, heeft Fran/ck's watermeter al verschillende malen onderzocht én zelfs een keer vervangen. In 2009 verbruikte Fran/ck nog 2 m³ water, dit jaar zat Fran/ck op zijn streefverbruik van 0 m³. Onlogisch en demotiverend voor Fran/ck is wel dat die 0 m³ water hem 70,98 € heeft gekost. 

Ook al rijzen de collegegelden de pan uit, geeft dat armzalige studenten niet het recht om het dan zomaar ongevraagd maandelijks automatisch van Fran/ck’s bankrekening af te laten schrijven. Het zou een mooie boel worden!

De tweede termijn was volgens de servicemedewerkerster van de ING Bank ook al van Fran/ck's rekening afgeschreven. Hoe het precies zat en hoe ik mijn geld terug kon krijgen, kon ze me niet vertellen.

Ik heb dan zelf maar naar de Hogeschool van Amsterdam gebeld! Uiterst vriendelijk werd ik te woord gestaan; er was gelukkig geen kwaad opzet in het spel en de bedragen zullen daarom z.s.m. teruggestort worden.

'Begeleid door een klezmerbandje kreeg het een extra accentje.'  FOTO: INTERNET 

Gisteravond zag ik op het achtuurjournaal, bij mijn moeder op de kamer in het verpleeghuis, fragmenten van het afscheid van Harry Mulisch. Gelijktijdig drong een harde echo vanuit de 'huiskamer' van mijn moeders 'woning', haar kamer binnen. De tv in de 'huiskamer', stond onomstotelijk op dezelfde zender, maar veel luider. Een paar minuten later, toen ik de lege theeglazen terugbracht naar de 'huiskamer', zei ik tegen de dienstdoende verzorgende, een niveau 3 nog wel: "Indrukwekkend hé, die toespraak van de dochter van Harry Mulisch, én ook die regenboog later nog..." Niveau 3 keek mij warrig aan en vroeg: "De dochter van Harry wie?" Meteen besefte ik, dat ik de lat weer erg hoog had gelegd...

VERPLEEGHUIS R'DAAL / BRON: Flickr® 

Op de voorgrond, van links naar rechts: Karin, de manager van 'woonerf 2', gespiegeld (een term uit de psychologie) door Jacqueline, de manager van 'woonerf 1'. 

Vandaag, in de namiddag heb ik een gesprek met Karin en de patiënten-vertrouwenspersoon mevrouw Kroes.

Zie ook: klachtenregeling

De reactie van de manager

Frank, uhh sorry... menéér legt de lat veel te hoog … Menéér heeft 9 van de 10 keren echter wél gelijk … Menéér beseft niet dat het niveau van mijn personeel hier in het verpleeghuis niet zo hoog is … Menéér moet misschien voor zijn moeder maar een ander verpleeghuis zoeken! 

Bovenstaande is het samengevatte verweer van manager Karin. Het was overigens de eerste keer in al die jaren dat Karin mij aansprak met 'meneer'! Ik voelde me uiteraard bijzonder vereerd ...

Mevr. Kroes, de vertrouwenspersoon heeft na het gesprek nog geruime tijd nagepraat met Karin! Hoe betrouwbaar is zo een vertrouwenspersoon in dienst van de organisatie?

Christine, moeder van 4 kinderen én de verpleeghuisarts van mijn moeder is sinds donderdag jl. onbereikbaar voor een reactie ...

CLOZAPINE® Een probaat middel tegen van alles en nog wat.

Fran/ck's moeder (parkinsonpatiënt) krijgt het ook voorgeschreven... 

CFH-Advies 

Bij de behandeling van acute psychosen heeft haloperidol in een lage dosering (4–10 mg/dag) op basis van effectiviteit en ervaring de voorkeur. Bij chronische beelden wordt op individuele gronden gekozen voor een klassiek antipsychoticum zoals haloperidol of een atypisch antipsychoticum. Wanneer bij schizofrenie sprake is van therapieresistentie voor zowel klassieke als atypische antipsychotica of van hinderlijke extrapiramidale bijwerkingen kan clozapine een alternatief zijn. Bij gebruik van clozapine dient rekening te worden gehouden met het ontstaan van ernstige bijwerkingen als agranulocytose (gedurende 18 weken wekelijks bloedbeeldcontrole!). 

Clozapine is nog niet beoordeeld voor psychotische aandoeningen bij de ziekte van Parkinson. 

Bijwerkingen Risico van granulocytopenie (3%) en agranulocytose (0,7%), voornamelijk in de eerste 18 behandelingsweken (incidentie 32:100.000 persoonsweken), met mogelijk fatale afloop. Zeer vaak (> 10%): slaperigheid, moeheid, duizeligheid, constipatie, hypersalivatie en tachycardie. Vaak (1-10%): leukopenie, neutropenie, eosinofilie, leukocytose, vooral in het begin van de therapie: anticholinerge verschijnselen zoals accommodatiestoornissen, mydriasis en droge mond, orthostatische hypotensie, urine-incontinentie en/of –retentie, hypertensie, syncope, maag-darmklachten, gewichtstoename, verhoogde transaminasespiegel, verandering van ecg, hoofdpijn, tremor, stijfheid, acathisie, extrapiramidale symptomen, convulsies, vermoeidheid, koorts, stoornis in temperatuurregulatie. Soms (0,1-1%): agranulocytose, maligne antipsychoticasyndroom (voorheen neurolepticumsyndroom). Zelden (0,01-0,1%): anemie, gestoorde glucosetolerantie en diabetes mellitus, rusteloosheid, agitatie, verwardheid, delirium, ademhalingsdepressie of -stilstand, met of zonder circulatoire collaps, pericarditis, aritmie, myocarditis (met name in de eerste twee maanden van behandeling, waarvan enkele gevallen met dodelijke afloop), trombo-embolie, aspiratie van ingenomen voedsel, dysfagie, hepatitis, cholestatische icterus, pancreatitis, verhoogd CPK.

Overdosering

Symptomen: verwarring, convulsies, koorts, delirium, respiratoire insufficiëntie, hypotensie, hartritmestoornissen (AV-blokkade, extrasystole), bewusteloosheid, coma. Fataal in enkele gevallen bij doses van 400 mg, meestal bij doses > 2000 mg. De mortaliteit van overdosering was tot nu toe 12%. 

Therapie: binnen 6 uur na inname maaglediging en maagspoelen. 

Gebruik van epinefrine of derivaten bij hypotensie vermijden in verband met het 'omgekeerd epinefrine-effect' (= verergering hypotensie). 

Bron: Het Farmacotherapeutisch Kompas

EEN NACHTJE IN COMA

FRAN/CK’S MOEDER / VERPLEEGHUIS R'DAAL ©FRA-1NOV2010 

De verpleeghuisarts vroeg me vorige week nog hoe ik over de medicatie van mijn moeder dacht. Ik gaf aan dat ik het 'hele pakket' erg veel vond en dat vooral de dosis van de Clozapine® wel wat minder zou mogen van mij (intuïtie). De verpleeghuisarts adviseerde juist om de dosis van de Clozapine® te verhogen. Ik vond het onlogisch, maar zij was de arts, ze had er immers voor gestudeerd, in Leuven zelfs! Ik moest dus wel instemmen. 

Donderdag jl. om 17:00u kreeg mijn moeder het extra pilletje… 

Om 18:00u was ze ineens slaperig. Om 19:00u lag ze lekker te ronken. 

Om 19:30u was ze niet meer wakker te krijgen. 

Om 20:00u reageerde ze nergens meer op, ook niet op pijnprikkels. Het was duidelijk dat ze in coma lag! 

Pas daarna is door de zorg besloten een verpleegkundige van het VEA-TEAM op te roepen. Meteen een arts bellen is te duur. (Buiten kantooruren zijn er geen verpleegkundigen aanwezig in het verpleeghuis!) 

Om 21:45u kwam de verpleegkundige van het VEA-TEAM. Ze ging vervolgens als een gek tegen mijn moeder staan schreeuwen; mijn moeder gaf geen kik. Ze lag nog steeds voor dood achterover in de rolstoel, haar tong was slap. De verpleegkundige besloot dan toch maar om zo een dure arts te bellen. Om 22:00u gingen de verzorgsters van mijn moeders 'woning' naar huis, ze leefden erg mee: "Als er nog wat is Fran/ck, Carola op woning 69 heeft tot 23:00u dienst. Sterkte hé, oudoe!" Om 22:45u was de arts er eindelijk! Ze overwoog een maagspoeling, maar dat moest binnen 6 uur na de inname van het medicijn gebeuren en had dus geen enkele zin meer. De arts heeft vervolgens telefonisch nog even overlegd met een collega-arts en vertelde me vervolgens dat mijn moeder haar 'roes' maar moest uitslapen. Wat haar betrof kon ik met een gerust hart naar huis gaan. Op mijn opmerking, dat de slappe tong van mijn moeder al een aantal keer naar achteren was gezakt en ze daardoor dreigde te stikken, antwoordde ze dat mijn moeder dan maar wat rechter gezet moest worden. Mijn moeder lag voor dood in haar rolstoel die wat achterover gekanteld stond. 

Om 23:15u vertrok de arts, Carola van woning 69 was inmiddels ook al naar huis. Om 23:16u besloot ik om te blijven. Ik vond het onverantwoord én vooral onmenselijk om mijn moeder onder deze omstandigheden zo zonder toezicht op haar kamer achter te laten. 

En daar zat ik dan ineens alleen met mijn moeder, die nog steeds bewegingsloos, half achterover in haar rolstoel lag. 

De nachtzuster, type cipier inclusief rammelende sleutelbos aan broeksriem, heeft nog een volle kan koffie gebracht, en later om 2:00u met een collega van een ander 'woonerf' mijn moeder op bed gelegd. Daarna heb ik tot 6:00u 's morgens geen zorg meer gezien.

Een aantal malen heb ik die nacht nog met duim en wijsvinger mijn moeders slappe tong naar voren getrokken, omdat ze daarin dreigde te stikken. 

Om 3:00u besefte ik , dat ik sinds 12:00u de dag ervoor, niets meer had gegeten. Om 3:01u ben ik op een snelle rooftocht door het verpleeghuis getrokken en heb ik wat eten kunnen scoren. Om 3:11u was ik met voldoende proviand terug op de kamer van mijn moeder. 

Om 4:10u begon het lichaam van mijn moeder plots heftig te schokken, ze slaakte ook een luide kreet, vervolgens zakte ze weer weg. Om 4:45u begon haar lichaam opnieuw te schokken. Het duurde nu minutenlang. Het leek alsof ze stroomstoten toegediend kreeg. Haar ogen gingen even open. Om 4:55u ontwaakte ze en was meteen buitengewoon opgewekt en vrolijk. Om 5:05u sloeg dat om en raakte ze in grote paniek. Ze begon intens te huilen. Ze had duidelijk een psychose. Dit duurde tot 5:55u 

Om 6:00u kwam de nachtzuster met een paracetamolletje en zei: "Ha, ik zie dat uw moeder wakker is!" Ze vertrok meteen weer zonder verder te informeren. 

Tussen 6:56u en 7:03u kwam de 'meisjes' van de dagploeg het verpleeghuis binnengedruppeld, en zoals het echte arbeiders betaamd gingen ze eerst aan de koffie. Om 7:25u kwam een verzorgster van de dagploeg snel even informeren hoe het met mijn moeder ging. Om 7:35u ben ik naar huis gegaan en ben thuis meteen onder de wol gekropen. Om 15:00u was ik terug in het verpleeghuis. Met moeder ging het nog niet goed, bij een medische check was bovendien gebleken dat ze een blaasontsteking had. Om 15:30u riep mijn moeder met betraande ogen ineens: "Dat ze dit een mens allemaal aan doen!" Om 16:00u kreeg ze zoals elke dag rond die tijd (mét of zonder Clozapine® maakt geen verschil), als gevolg van het uitwerken van het parkinsonmedicijn Sinemet®, hevige dyskinesieën en psychoses. (De dopaminespiegel in haar hersenen wordt dan te laag.) Dit duurt meestal tot 17:15u, daarna is ze 'off'.

Mijn moeders verpleeghuisarts ontkent dit gebeuren heel stellig. Ze heeft het incident dus ook niet in het medisch dossier van mijn moeder vermeld. 

Een fout erkennen ligt vaak gevoelig bij artsen.

©FRA-NOV2010