ERNIE / ROOSENDAAL ©FRA-MEI2010 

Ernie, hij heeft dan wel geen truitje aan dat ontworpen is door Walter Van Beirendonck, toch is hij sinds een aantal weken dé grote vriend van mijn moeder. Terwijl ze mij een keer tijdens een angstpsychose (als gevolg van bijwerkingen van de medicatie) verketterde als vuile schoft, sprak ze Ernie aan als 'hé, lief manneke'. Gelukkig voor mij, keek mijn moeder, me even later (nadat de medicatie helemaal was uitgewerkt) weer zielsgelukkig aan en riep blij: "Hé hallo, ben de gij er ôk!"

 

ZEER tof vrolijk rolkraag pull Zulupa PUWA maat 140 ©Elsa's winkeltje

Deze trui is een creatie van Walter Van Beirendonck 

Zie ook: http://www.zulupapuwa.be/

CRISISFIETS / LIEVEVROUWESTRAAT / BoZ ©FRA-MEI2010 

Steeds meer crisisfietsen worden door hun bezitters opgesmukt met leuke, vrolijke kunstbloemetjes. De crisis lijkt daarmee over het hoogte-punt heen te zijn, toch waarschuwen experts voor een tweede financiële crisis.

KOPPELTJE WILDE EENDEN (Anas platyrhynchos) / NABIJ DE RATTEKAAI / ZEELAND 

©FRA-MEI2010

Het mannetje (de woerd) van de wilde eend heeft normaliter een glanzende groene kop, dit exemplaar een blauwpaarse. Een speling der natuur?

©FRA-2007

Ruim 2½ jaar geleden, precies op de dag dat mijn moeder haar heup brak (overigens ook te wijten aan nalatigheid van het verpleeghuis), stond 's avonds laat vriend Mark van der Weijden aan mijn deur met zijn kapotte kompjoetie. Zijn snelle IT-vriendjes wisten er geen raad mee en adviseerde: "Koop maar een nieuwe!" Voldoende geld was echter een probleem. Doortastend als altijd, wilde ik wel een reparatiepoging doen. Het probleem leek in de harde schijf te zitten; afzonderlijke gebiedjes bleken op verschillende wijzen geformatteerd te zijn. Of dit kwam door virussen opgelopen via de vele bezoekjes van Mark aan onbetrouwbare sites of door onkunde van Mark's IT-vriendjes weet ik niet, maar het feit was daar! Op internet vond ik een programmaatje waarmee je harde schijven kon 'killen', zelfs de FBI zou er dan geen gegevens meer af kunnen halen. Niet geschoten is altijd mis. Ik heb Mark's harde schijf dus uiterst 'gekild' en de schijf vervolgens via een andere computer opnieuw geformatteerd. Wonder boven wonder lukte dat. Daarna in een wip Windows er weer opgezet en de andere programma's geïnstalleerd. Het geheel tierelierde vervolgens weer als een trein. Van de creaclub in het verpleeghuis kreeg ik de accessoires, waarmee ik de computerbehuizing heb opgepimpt. Of Mark het mooi vond, heeft hij mij nooit laten weten, maar Mark kennende zal hij het ongetwijfeld geapprecieerd hebben …

VERPLEEGHUIS HEERMA STATE / ROOSENDAAL

Vorige week, tussen maandagavond 21u en dinsdagmiddag 15u, heeft mijn moeder haar linkeronderbeen gebroken. De breuk zit net onder haar knie, het bot zit nog wel op zijn plaats. Het personeel van het verpleeghuis had niets ongewoons opgemerkt bij mijn moeder. Niemand kan dus vertellen hoe en wanneer mijn moeder, een rolstoelpatiënt nota bene, haar been heeft gebroken. (Ze heeft geen osteoporose.)

Toen ik afgelopen dinsdagmiddag bij mijn moeder op bezoek kwam, zag ik meteen dat er iets ernstigs met haar aan de hand was. Twee buitenlandse meisjes die de Nederlandse taal amper spraken en op snuffelstage waren, hielden toezicht op de woning. Ze begrepen mijn bezorgdheid niet. Ik heb mijn moeder daarom naar haar slaapkamer gebracht, uit haar rolstoel getild en voorzichtig op bed gelegd. Even later, toen ik haar linkerschoen voorzichtig uitdeed, kreeg ze een pijnscheut tot in haar heup. Ze vloekte zelfs. Haar toestand leek erg op de keer dat ze haar heup had gebroken. (Ook als gevolg van verwijtbaar/onkundig handelen door de zorg)

Ik heb vervolgens aan een vaste kracht van een andere woning gevraagd of er een arts opgeroepen kon worden. Artsen zijn duur, dus kwam er rond 21:00u (!) 's avonds een verpleegkundige. Zij kon niets ontdekken, ze vond wel dat er arts moest komen, maar die weigerde; de bloeddruk van mijn moeder was immers goed ... Overbezorgd en met een machteloos gevoel ben ik naar huis gegaan.

De andere dag heb ik 's morgensvroeg al naar de woning van mijn moeder gebeld en geïnformeerd of mijn moeders toestand al verbeterd was. Dat was niet het geval. Op mijn vraag welke actie er ondernomen zou gaan worden, werd door de verzorgende gesnauwd: "Niets, hélemaal niets!"

Ik antwoordde daarop dat ik 112 zou gaan bellen, als mijn moeder niet snel door een arts onderzocht zou worden. (Een medewerker van het Zorgkantoor, had mij ooit  verteld dat ik te allen tijde in zo een situatie 112 mocht bellen.)

Binnen een half uur werd ik teruggebeld met de mededeling dat de arts was geweest en vond dat mijn moeder in het ziekenhuis onderzocht moest worden. De ambulance was al onderweg naar het verpleeghuis.

In het ziekenhuis werd de fractuur snel ontdekt. Echter, omdat mijn moeder de ziekte van Parkinson heeft, kon haar been niet in het gips en wordt er daarom nu geprobeerd, om met een steunverband de breuk te ontlasten. Het steunverband moet om de 3 dagen door een verpleegkundige vervangen worden.

Onderstaand bericht verzend ik vandaag nog naar Karin de manager.

Gisteren, zaterdag, was ik getuige van een gruwelijke en debiele zorg voor mijn moeder.

Sorry, ik heb er geen andere woorden voor.

Het was rond 16:30u toen een voor mij onbekende verpleegkundige het steunverband bij mijn moeder kwam verwisselen. Mijn moeder had op dat moment geen last van bewegingsstoornissen, was redelijk ontspannen en had geen pijn. De verpleegkundige had echter geen verbandmateriaal bij en ook geen ‘zulke goede tape wat ze in het ziekenhuis gebruiken, want dat hebben ze bij Groenhuysen niet, dat is te duur'.

De verpleegkundige haalde daarom de tape waarmee het verband rond het been van mijn moeder was gefixeerd, er voorzichtig af om het te kunnen hergebruiken. Ondertussen kreeg ik ook de indruk dat ze het been van mijn moeder die in de rolstoel zat, wilde strekken om zo het oude verband opnieuw aan te kunnen brengen. Dit zou ongetwijfeld heel veel pijn doen en de breuk zelfs kunnen verergeren. Voorzichtig zei ik daarom, dat mijn moeder in het ziekenhuis, liggend op bed verbonden was. Dat vond de verpleegkundige ook goed, maar dat er voor de 'transfer' een tillift gebruikt moest worden, vond ze raar. Ze begreep er niets van en was blijkbaar ook niet goed geïnformeerd. Ik heb vervolgens uitgelegd dat mijn moeder haar been vanwege de breuk niet mocht belasten (lijkt me logisch) en dat het zorgteam om die reden deze afspraak had gemaakt.

Wat later kwam de verpleegkundige met de tillift de kamer binnen gedenderd. Het ging allemaal erg snel. Joke (een vaste verzorgster) kwam erbij. De tilband werd haastig en onhandig onder het lichaam van mijn moeder getrokken, meteen daarna werd ze met grote haast omhoog gehesen. De zware passieve rolstoel kwam ook los van de vloer! Deze bleek met de fixatieriem nog rond mijn moeders middel vast te zitten. In alle haast waren ze vergeten om deze riem los te maken. 

Aan het broze lijfje van mijn moeder (45kg) hing dus die zware passieve rolstoel.

Mijn moeder gilde het uit van de pijn. De angst in haar ogen zal ik niet snel vergeten. Ik reageerde: "Laten zakken! Laten zakken!" Maar dat duurde nog even, omdat de verpleegkundige niet zo snel het goede knopje op de tillift kon vinden. Bij de tweede poging zat een riempje van de tilband precies op de plaats van de fractuur. Ik probeerde het tillen nog te stoppen, maar Joke zei dat het niet anders kon! Ik voerde tevergeefs aan dat het bij Elvira de dag ervoor wél anders kon. Het hijsen ging door. Opnieuw veel pijn en angst bij mijn moeder, de tweede poging werd dan toch maar gestopt. Bij de derde poging ging het hijsen zo snel, dat ik alleen nog op het gebroken been heb gelet, dit om te voorkomen dat door stoten de breuk erger zou worden. 

Eenmaal liggend op bed was mijn moeder volledig over haar toeren, in shock en gaf ook erg veel pijn aan. Deze situatie heeft uren geduurd! Het was daarom onmogelijk om het steunverband nog te verwisselen. De losgetrokken tape plakte uiteraard niet meer, het verband zat dus los rond haar been en gaf geen enkele steun meer.

Een afschuwelijke, mensonterende gebeurtenis was het. Je kunt gerust stellen dat het om mishandeling ging.

HEISTRAAT / WOUWSE PLANTAGE - ROOSENDAAL ©FRA-MEI2010

GEHEIM PROJECT / BoZ ©FRA-MEI2010

Rechts: passant Mart Franken. 

HAAS (Lepus europaeus) / KORTEVEN / HOOGERHEIDE ©FRA-MEI2010 

Een sneeuwtapijt in mei? Neen, het is een akker afgedekt met wit landbouwplastic!

EEN KOPPELTJE PATRIJSJES (Perdix perdix) / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

(Patrijzen zijn monogaam!)

 

Vogelbescherming:

'Tot ver in deze eeuw was de patrijs een algemene broedvogel, met een populatie van naar schatting enkele honderdduizenden broedparen. Vanaf de jaren vijftig wordt gesproken van een afname, die vooral in de jaren zestig en zeventig schrikbarende vormen heeft aangenomen en welke nog steeds voortduurt. Rond 1975 bedroeg het totale aantal broedparen minder dan 50.000 en begin jaren negentig was het verder geslonken tot 20.000-25.000 paar. Inmiddels kunnen we spreken van nog slechts 10.000 paren.'

FRANCISCUS NEFS / STAATSIEPORTRET ©Foto Serré ±1945

Vandaag is het precies 70 jaar geleden, dat de Duitsers Nederland binnenvielen en dat mijn opa op die eerste dag van de oorlog, bij Katwijk aan de Maas sneuvelde. Vlak na de oorlog is dit staatsieportret van hem gemaakt. Als kind al, zag ik dat er iets niet klopte aan dit portret; het was niet echt een foto en eigenlijk ook geen schilderij. Ik zag ook, dat de staatsieportretten die bij mijn oma en bij mijn ooms en tantes hingen niet hetzelfde waren, ze waren verschillend. Later ontdekte ik, dat Serré (indertijd alhier een gerenommeerde vakfotograaf) het gezicht van mijn opa waarschijnlijk uit een groepsfoto had 'geknipt' en de rest erbij had 'geshopt', dit alles weliswaar zonder computer. Elke zwart-witafdruk is nadien met de hand ingekleurd, vandaar de verschillende versies. Onlangs had ik het hierover met mijn tante Rie, de zus van mijn moeder, maar die geloofde mij in eerste instantie niet: "Nee, het is hem echt hoor! Het is een echte foto, want zo kende ik ons vader! Ik zie hem precies zo nog achterom komen!"

TULPENVELD / ZOOMVLIET / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

VRIJSTAANDE SCHUUR / ARGENTINIË / ZUID-AMERIKA / BRON: INTERNET 

Veel minder brandgevaarlijk, ook mooier, even prima, de huur schijnt nog schappelijker, maar de pendelafstand lijkt mij iets te groot!

VRIJSTAANDE SCHUUR / ZOOMVLIET / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

Staat leeg, ziet er prima uit, de huur is schappelijk, maar het lijkt mij er ook erg brandgevaarlijk! Jammer!

Het Woensdrechtse offensief

 DE OPGEPOETSTE SHERMAN TANK / WOENSDRECHT ©FRA-MEI2010

Sherman tank - 4e Canadese divisie "Fort Garry Horse"

SHERMAN TANK (EN ONZE HOND WOODY) / WOENSDRECHTSE HEIDE / ©FRA-FAM.ARCHIEF1972

De Sherman tank heeft meer dan 30 jaar op de Woensdrechtse Heide gelegen, de plek waar hij in de oorlog was gestrand. In mijn jeugd gingen we er vaak spelen. Het sprak erg tot de verbeelding. Ik vond het dan ook jammer dat een wethouder (de vader van een goede vriend nog wel) op het idee kwam het gevaarte daar weg te laten takelen, om het vervolgens kilometers verderop in Woensdrecht op een sokkel te plaatsen.

HET ONTRUIMDE ATELIER / PAND 6 / BoZ ©FRA-2010

Het is er dan toch van gekomen; Fran/ck is atelierloos! Niet vanwege de lompe, onredelijke en buitensporige huurverhoging, maar vanwege de veiligheidsrisico’s. Een paar weken geleden heeft Fran/ck namelijk de brandweer in zijn atelier op de thee gehad. De brandweer was verbaasd over de situatie in het gebouw: de brandtrap is weg, vluchtdeuren zitten op slot, er staat rommel op de gangen, brandslangen zijn jarenlang niet gecontroleerd, rookmelders ontbreken, tussendeuren staan open, etc., én dat in een oud pand waar bijna alles van hout is. Bij brand zou Fran/ck op de 1e verdieping, volgens de brandweer, dan ook als een rat in de val zitten.

Fran/ck huurde al sinds 1999 een atelier via Stg. KunstWerk. 

Daarvoor huurde hij jarenlang een atelier mét riante zolder in de voormalige pastorie aan de Pastorijstraat te Antwerpen, vlakbij het Ringtheater van Jan Fabre. Fran/ck huurde deze ruimte, samen met den Luc, van Broederlijk Delen vzw. Er waren daar wél vluchtroutes; via een ingenieus systeem van laddertjes en luikjes kon men op het dak komen. Over het dak zou men dan in geval van nood, bij één van de geburen, via eenzelfde systeem van luikjes en laddertjes, naar binnen kunnen kruipen.

AFBROKKELENDE 'KALKLAAG' / PAND 6 / BoZ ©FRA-2010

Ook schijnt het gebouw vol met asbest te zitten. Deze afbrokkelende lagen in mijn voormalige atelier heb ik altijd ongemoeid gelaten; volgens iemand die het weten kan, is deze kalklaag mogelijk asbesthoudend (spuitasbest). Op muren in dit soort panden werd vroeger ook vaak, het nu verboden, loodwit aangebracht.

DE HEILIGE GEEST / MUURSCHILDERING IN HET VOORMALIGE ATELIER IN PAND 6 / BoZ ©FRA-2010

  

 

Vandaag vernam ik dat de 'Erelijst der Gevallenen 1940-1945' op internet staat. Mijn opa Frans Nefs, de vader van mijn moeder, is op 10 mei 1940 bij Katwijk aan de Maas gesneuveld. Het is voor het gezin een traumatische gebeurtenis geweest. Mijn moeder was toen 9 jaar. Ze kan er nu, ondanks haar slechte geestelijke toestand, nog steeds erg verdrietig om zijn.

Klik hier: http://www.erelijst.nl/

Klik hier: BNDeStem

©FRA-MEI2010

Een vergeetachtige 'bewoner' (onze Rinus) in de huiskamer van het verpleeghuis te Roosendaal, vroeg aan mij en aan mijn moeder of hij bij ons aan tafel mocht komen zitten. Natuurlijk mocht dat. Hij nam al zuchtend plaats en vroeg of hij in Etten-Leur was: "Ik ben op weg naar Breda! Ja, ze hadden me een tijdje opgesloten in een gesticht in Roosendaal. Gelukkig ben ik daar nu weg. Dit is toch Etten-Leur, hè?" Een verzorgster schonk ondertussen koffie voor ons in. Ik vroeg hem wat hij in Breda ging doen, maar daar kon hij geen antwoord op geven. Wel kletste hij over van alles en nog wat, óók over zijn diensttijd in Breda. Toen hij zijn koffie op had, kreeg hij ineens haast en wilde snel zijn consumptie afrekenen. Hij reageerde paniekerig: "Waar is nou die serveerster gebleven? Ik moet nog helemaal naar Breda!" Om hem wat te kalmeren loog ik, dat ik trakteerde. Hij was me dankbaar, stond op, draaide zich om, probeerde zich te oriënteren en riep uiterst verbaast: "Hé, dit lijkt hier godverdomme trouwens wel erg veel op dat gesticht in Roosendaal!" Echter, zonder zich daar verder om te bekommeren, sjokte hij naar de gang…

Het Wouwse offensief

TWEE DENKTANKEN / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

KLIK HIER - COLLECTIE LOUIS RADSTAAK KLIK HIER - 'SMELSSLEMS' ZACHT TIKKEND DE TIJD VERSLAAN

     

FAZANT (Phasianus colchicus) / WOUWSE PLANTAGE - ROOSENDAAL 

©FRA-MEI2010

De gelijkenis van palet en stijl is frappant. De fazant zou met zo een perfect bijpassend kroontje (hanenkammetje) ongetwijfeld even apetrots zijn als een pauw.