Lang geleden ontdekte ik als klein manneke bij ons aan de overkant in het bos een 'bosviooltje'. Blij als een kind nam ik het mee naar huis, plantte het vervolgens achter in de tuin en begoot het dagenlang met veel water. Het viooltje trok aan!
Mijn vader voorspelde het al: "Het is een wild viooltje, dat is net onkruid, je komt er nooit meer vanaf!" Het jaar daarna kwamen rondom het door mij geplante 'bosviooltje' vele identieke viooltjes spontaan op. Mijn moeder heeft ze de jaren erna geduldig weg geschoffeld, ze leken uitgeroeid.
Nu mijn ouderlijk huis in BoZ al geruime tijd te koop staat en het gazon door enige verwaarlozing ietwat verwilderd is, tieren de viooltjes na ruim 40 jaar ineens weer welig.
Vermoedelijk zijn het duinviooltjes (Viola curtisii), of een lokale variant ervan: het Brabantse Wal viooltje …

