De slechtste vertaling van dit lied, is beter dan een goed gedicht.

Automatisch vertaald dus,

De dood kraken waakt over de stille geest, terwijl Tuonen Viikate de wrede weide naar zijn prooi brengt. 

Nu graven de verdrietige zware harten in en de paden die Tuonen met tranen ernaar wijzen. Rouw niet om de verloren baby van je moeder, ook al is je enige veiligheid ontnomen aan je smelt. 

Dus bezorgd om hen, wens ze allemaal. 

En wacht tot je eeuwigheid is gevonden. 

Tot ziens collega-kameraden, je wandelt nog steeds weg en droomt van de manier waarop je naar het ochtendgloren gaat. 

Weet niet het moment van de beats en dan komt de nacht. 

Het is een slaperig leven en het werk vervalt. 

Er is een heuvel in het bos waar de rustplaats is. 

En de hongs daar plagen me. 

Het geluid van de klokken stoort mijn lust niet. 

Geen priesterlijke zegeningen verlangen naar mijn stof. 

Wanneer de lente weer bloemen terugbrengt naar de heuvels, zingen de vogels met troost voor mij.

Dit altaar is geslagen en het graf van een vermoeide met traanbloemen barst. 

Als je mijn lieve mijn dood kent en je weet waar mijn rustplaats is, plant dan een roos met bloedrode graven. 

Het groeit daar ter nagedachtenis aan mijn idool.