Ik was hooguit zes. Het was nog in de zwart-wit wereld, met vleugjes bruin en wat wespengeel in het geweven tafelkleed op de eettafel.
Mijn moeder stond te strijken en de Philips lampenradio 'van mijn vader' stond zachtjes aan.
&
Ineens zette mijn moeder het geluid van de radio op zijn hardst.
"Waarom huil je Jo?"
"Omdat ik het zo’n mooi lied vind, Frankie", huilde mijn moeder.
Ze liet haar tranen de vrije loop.
Ik begreep er niets van ...
