Wat vooraf ging,
Marion Bus*, verzorgende niveau 3, type worstelaar, sleurde
op maandagavond 10 mei 2010 mijn moeder uit haar rolstoel en slingerde haar in één
draaibeweging op bed. Ze had wél opgemerkt dat mijn moeder daarna veel pijn
'aangaf', maar had er verder geen aandacht aan besteed. (De tillift gebruikte
ze bijna nooit, omdat ze geen mietje was. Ze begreep niet dat zo'n
tillift er ook voor bedoeld was, om kwetsbare oudjes behoedzaam op bed te kunnen
takelen.
Het gevolg was dat ik mijn moeder de andere namiddag, totaal
in de stress van de pijn aantrof. Het Syrische vluchtelingenmeisje van een jaar
of 16, dat snuffelstage liep én een ongeveer even oud ander buitenlands meisje
van onbekende herkomst, incl. onbekende functie, hadden die dag niets
uitzonderlijks raars aan mijn moeder gezien… Geen van beiden beheersten overigens de
Nederlandse taal.
Meteen heb ik mijn moeder naar haar kamer gereden en voorzichtig
op bed gelegd. Daarna heb ik de manager erbij gehaald. Ze opperde dat het allemaal
aan de parkinson lag. Ze ondernam geen actie.
's Avonds heb ik dringend aan de dienstdoende verzorgende gevraagd
of ze een dokter wilde bellen. De dokter werd gebeld, maar een verpleegkundige van
het VEA-team kwam. De verpleeghuisartsen van Ouder worden, jezelf blijven zijn namelijk erg duur! De
verpleegkundige heeft mijn moeders bloeddruk, hartslag en lichaamstemperatuur
gemeten. Alles zat binnen de norm. Dat mijn moeder veel pijn 'aangaf' deed niet
ter zake, verdere acties waren daarom niet nodig.
De andere ochtend heb ik na een slapeloze nacht al vroeg naar
mijn moeders 'woning' gebeld en uitdrukkelijk meegedeeld: "Als jullie nu niet
direct een arts bellen, dan bel ik 112". Binnen een half uur kreeg ik een
telefoontje terug; de verpleeghuisarts was geweest en de ziekenauto was al onderweg naar het verpleeghuis, én of ik direct naar het Franciscus ziekenhuis wilde
gaan.
In het ziekenhuis dachten ze, dat mijn moeder aangereden was:
"Hoe is het gebeurd? Waar is zij gevonden!" (Door de stress was de werking van haar
parkinson-medicatie verstoord en lag ze als gevolg daarvan te stuiptrekken en had
ze ook angstpsychoses. Ze was drijfnat van het zweet.)
Er werd een fractuur net onder haar linkerknie geconstateerd.
Het waren feitelijk een aantal s-vormige breukjes, vlak boven elkaar. (Overduidelijk
het gevolg van torsiekrachten.) Een geluk bij een ongeluk was, dat de breukjes
nét niet helemaal door waren. De orthopeed verklaarde: "Omdat uw moeders
been niet in het gips kan vanwege haar parkinson, had zij in het geval van een
volledige breuk, mogelijk haar linker onderbeen moeten missen!" Hij doelde op
een amputatie…
Toevallig liep er al een klacht van mij tegen het
verpleeghuis, omdat ik voorvoelde dat er daar 'door een dom iets', iets
faliekants mis zou gaan.
Tijdens het gesprek 'met iedereen erbij', probeerde het hoofd
van de medische dienst van Ouder worden,
jezelf blijven, casanova dhr. Nesten, mij te intimideren met het feit dat
mijn moeder een gevalletje botontkalking was. Nesten was echter onbekend met
het feit dat mijn moeder, nog op initiatief van haar eigen huisarts, kort
daarvoor een botonderzoek had ondergaan en dat daaruit gebleken was, dat ze nog
prima botten had voor haar leeftijd.
De manager en de verpleeghuisarts verklaarden in dit gesprek
met een stalen gezicht, dat de oorzaak van het gebroken onderbeen, altijd een
raadsel zou blijven…
Een maandenlang moeizaam genezingsproces volgde… Mijn moeder
kon in die periode dus niet naar het bloemschikken, de beautyclub en de handwerkclub.
Toch kreeg ze van Ouder
worden, jezelf blijven schaamteloos de volledige rekening van het 2e
kwartaal 2010 voor 'de activieteiten' gepresenteerd! (De clubjes zijn niet gratis, 'een activiteit' kost
ongeveer 3 € per keer. Erg vreemd trouwens, als je weet dat de clubjes worden gerund
door vrijwilligers en het materiaal beschikbaar wordt gesteld door de
plaatselijke middenstand.)
Aan de manager heb ik daarom gevraagd om mijn moeder uit te
laten schrijven van de beautyclub en het bloemschikken. Het handwerken zou
indien mogelijk, later weer opgepakt gaan worden.
Zoals het een goed manager betaamt, beloofde ze, dat ze deze
kwestie zou gaan regelen.
'De activiteiten' van het 3e kwartaal 2010 werden
vervolgens toch automatisch van mijn moeders rekening afgeschreven.
De manager beloofde dat ze er achteraan zou gaan.
'De activiteiten' van het 4e kwartaal 2010 werden
opnieuw automatisch afgeschreven.
Wederom beloofde de manager van alles en nog wat.
En zoals het in de lijn der verwachtingen lag, werden ook 'de
activiteiten' van 1e kwartaal van 2011 weer automatisch
afgeschreven.
De manager beloofde het nu écht tot op de bodem uit te gaan uitzoeken.
Toch werden 'de activiteiten' van het 2e kwartaal
2011 van mijn moeders rekening afgeschreven.
De manager nog een keer benaderen, leek me inmiddels zinloos. Ik heb
daarom de stoute schoenen aangetrokken en zelf naar de administratie van Ouder worden, jezelf blijven gebeld! In
plat Roosendaals werd ik te woord gestaan. De Tullepetoan van de administratie
beloofde me, dat ze contact op zou nemen met de manager. Op mijn uitdrukkelijke
verzoek beloofde ze plechtig, de machtiging voor het automatisch afschrijven in
te trekken.
'De activiteiten' van het 3e kwartaal 2011 werden
dús gewoon weer afgeschreven!
Inmiddels kwam er stoom uit mijn oren; ik heb de bank gebeld
om het automatisch afgeschreven bedrag, onder vermelding dat het bedrag op de factuur niet klopte, terug te laten boeken op mijn moeders rekening.
Gelijk heb ik ook het rekeningnummer van Ouder
worden, jezelf blijven laten
blokkeren.
Wekenlang bleef het stil.
Dan toch kreeg ik weer post van Ouder worden, jezelf blijven. De brief was op een domme arrogante
toon opgesteld; er werd niet begrepen waarom ik het bedrag had laten terugboeken
en er werd aangedrongen op een snelle overmaking van het ontbrekende bedrag.
Ik heb de manager dan toch maar weer op de hoogte gebracht over
de ontwikkelingen in deze langdurige en hoogst ergerlijke kwestie. (Ze zou er achteraan gaan…)
Onlangs ontving ik deze brief van stichting
Ouder worden, jezelf blijven, waarin de
boekhouding aankondigde, dat ze de deurwaarder ging sturen!
En wat nu?
Fran/ck kan twee dingen gaan doen:
Þ
Of de deurwaarder molesteren en in de gevangenis
belanden
Þ
Of gelaten zijn computer in beslag laten nemen
en daardoor in een ander soortement van sociaal isolement terechtkomen
Fran/ck is er nog niet uit… maar als DESOLAAT / DES-AL-NIET-TE-MIN binnenkort ineens blijft hangen óf helemaal uit de lucht is, dan is de kans groot dat Fran/ck in de gevangenis zit óf geen computer meer heeft. Zowel in het eerste, als in het tweede geval zou Fran/ck het wel érg leuk vinden, om af en toe nog eens een ansichtkaartje van zijn vermeende blogvrienden én volgers te krijgen…
(Tóch hoopt Fran/ck vooralsnog op een deus ex machina.)
*
Marion Bus heeft kort na het 'incident' ontslag genomen. Ze
is binnen een andere stichting, op een andere locatie, de opleiding
verpleegkundige gaan volgen. Haar uiteindelijke doel is om manager te worden; het
rationele was goed, maar het fysieke werd haar te zwaar. (Ze heeft dit zelf aan
mij verteld!)
(Wordt vervolgd.)
(Wordt vervolgd.)
