'MASK'
STILL©FRA-1997
.jpg)
19 uur geleden
maandag 7 december 2009
zondag 6 december 2009
zaterdag 5 december 2009
vrijdag 4 december 2009
STILL©FRA-1997
Den Luc en ik hadden dus geen sleutel, maar hadden wel een manier gevonden om langs de hoofdingang binnen te komen. Het was simpel: de rechterdeur ietsjes optillen, dan een harde schop op de juiste plaats tegen de linkerdeur en ze waren open. Eenmaal binnen sloten we de deuren weer zorgvuldig af. Het gebouw verlieten we later dan via de automatisch sluitende roldeur aan de Drukkerijstraat.
Mijn auto parkeerde ik ook altijd in het gebouw, er was ruimte genoeg.
donderdag 3 december 2009
maandag 30 november 2009
Nu ik het filmpje 'Midzomernacht' op YouTube terug zie, komt er plots weer veel boven.
Het geheugen kan blijkbaar niet zonder geheugensteuntjes.
Het gebouw met de koepel op de hoek van de Nationalestraat en de Drukkerijstraat in Antwerpen, waar het filmpje opgenomen is, stond indertijd al jarenlang leeg. Na een grondige verbouwing is er nu de wereldvermaarde Antwerpse Modeacademie gevestigd.
Ik herinner me dus weer, dat ik in dat gebouw geëxposeerd heb. De gehele 1e verdieping had ik tot mijn beschikking. Het staat op video, maar ik heb er (nog) niets mee gedaan, heb de video zelfs nooit meer bekeken. Promoting en archivering zijn kennelijk niet mijn sterkste kanten.
Ook herinner ik me ineens, dat binnen in die grote, lege koepel, elk geluid ging echoën. Bij een poging tot een gesprek, hoe minimaal ook, ging het stemgeluid rondzingen. Het effect was overweldigend en tegelijkertijd uiterst irritant!
zondag 29 november 2009
MIDZOMERNACHT 21 juni 1997, Antwerpen
© Joris Certiaens / Jess de Gruyter / Kurt de Wit
Joris Cerstiaens heb ik in 1993 op de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen (richting Fotografie) leren kennen. Hij is erg talentvol en bovendien zeer sympathiek. (In het filmpje is hij de persoon die als eerste naar boven klimt en later een sigaar opsteekt.) Joris Certiaens is nu zelf leraar fotografie. Jess de Gruyter, de andere persoon in het filmpje, ken ik alleen van gezicht. Hij volgde destijds ook fotografie aan de Antwerpse academie. Hij schijnt nu dichter en cineast te zijn.
zaterdag 28 november 2009
'HUN CULTUUR' / ACHTERTUIN BENEDENBUREN / BoZ ©FRA-NOV2009
Mijn woning is gelegen op de eerste verdieping. Aan de straatzijde is mijn balkon, achter is er niets, ik kijk daar zo in de achtertuin van mijn benedenburen.
Mijn benedenburen zijn van buitenlandse afkomst, spreken vloeiend Turks en gebrekkig Nederlands. Elk jaar ruimen ze eind maart de achtertuin op, harken wat en zaaien vervolgens het zaad. De tuin doet vanaf dat moment dienst als moestuin. Eind augustus, direct na de laatste oogst, verandert de tuin weer in een vuilnisbelt. Dat is al jaren zo.
Een paar jaar geleden belde er bij mij, op een zonnige doch late herfstdag, een wat oudere volslanke dame aan. Ze omklemde met haar linkerarm een schrijfblok en was gekleed in een mantelpak met daarop een grote broche. Ze vertelde me dat ze namens de bewonerscommissie kwam en me graag zou willen spreken over mijn balkon. Ik vond het goed. De dame kwam snel ter zake en gaf te kennen dat het droogrekje op mijn balkon met daaraan het wasgoed, een slordige indruk maakte. Ook de al lege bloembakken vond ze niets: "Als u er winterviooltjes in plant, oogt het gelijk een stuk mooier." Ik was verbouwereerd, maar reageerde toch nog bijdehand: "Wilt u de achtertuin ook zien?" Daar had de dame wel oren naar! Ik liet haar binnen en vanuit mijn keukenraam gunde ik ze een blik in 'mijn' achtertuin. Ze reageerde onthutst: "Daar moet u snel wat aan doen, dit kán zo niet!" Ze toverde een designbrilletje uit haar grijze opgestoken haren, plaatste het dingetje laag op haar neus en begon driftig aantekeningen te maken op haar schrijfblok.
Nadat ik de dame wat tot bedaren had gebracht en uitgelegd had, dat het niét mijn tuin, máár de tuin van mijn benedenburen was, vroeg ze wat voor soort mensen daar dan wel niet woonden. Ik antwoordde dat het om allochtonen van Turkse afkomst ging. "Oh, maar dat is hun cultuur!", antwoordde ze snel, "daar kunnen wij geen actie op ondernemen, pas als u ongedierte gaat zien, kunnen wij handelend op gaan treden." En weg was ze…
donderdag 26 november 2009
dinsdag 24 november 2009
vrijdag 20 november 2009
'RECESSIEFIETS' / BOZ ©FRA-NOV2009
Het is crisis. Dat is een feit. Fietsfabrikanten spelen daar handig op in: ze fabriceren nu daarom nostalgisch ogende, uiterst modieuze 'recessiefietsen'. Ze zijn afgekeken van de transportfietsen uit de crisisjaren '30.
Het is onbegrijpelijk, maar er blijkt ondanks het hoge prijskaartje, een markt voor te zijn! Je ziet ze in korte tijd écht overal, zelfs op intellectuele plaatsen waar je zo een commercieel product helemaal niet zou verwachten.
donderdag 19 november 2009
maandag 16 november 2009
Vlugkokende macaroni
In het verpleeghuis 'nieuwe stijl' waar mijn moeder verblijft, wordt er per afdeling door het eigen team gekookt. Het team bestaat in de namiddag en avond uit één verzorgster en één keukenhulp.
Gisteren maakte de keukenhulp van dienst, zo zag ik, vlugkokende macaroni klaar. Nieuwsgierig naar de tijdwinst, vroeg ik: "Annie, hoe vlug kokend is die vlugkokende macaroni nu eigenlijk?" Annie begreep mij niet en reageerde verbaasd: "Hoe bedoel je Frank?" Nadat ik mijn vraag grondig had toegelicht, antwoordde ze: "Nou Frank, dat is precies 5 minuten, én dat is aanzienlijk sneller dan gewone macaroni!" Ik onnozel: "O ja! Hoelang moet gewone macaroni dan koken?" Annie heel serieus: "Toch al gauw 7 á 8 minuten!"
Frank's traagkokende macaroni van het huismerk AH, is volgens de verpakking en ook in de praktijk in 6 minuten gaar en kost 0,53 € per kilo. Voor de vlugkokende macaroni moet in het winkeltje van het verpleeghuis 1,99 € per kilo worden betaald. Dat is een prijsverschil van 1,46 € per kilo, voor precies één minuut tijdwinst! Omgerekend is één kilo vlugkokende macaroni, per uur tijdwinst, dus 87,60 € duurder dan gewone traagkokende macaroni! Toch? Of maak ik een denkfout?
zondag 15 november 2009
zaterdag 14 november 2009
Persbericht 11 nov. 2009:
ORLANDO (ANP/RTR) – De Amerikaanse astronaute Lisa Nowak, die in 2007 in opspraak kwam nadat ze haar rivale in de liefde had aangevallen met pepperspray, is dinsdag veroordeeld tot twee dagen cel en een proeftijd van één jaar.
Nowak had kort na de daad al aan journalisten verteld dat het haar ’heel erg spijt’ dat ze luchtmachtkapitein Colleen Shipman ‘bang gemaakt heeft’. Naar verluidt hadden beide vrouwen een verhouding met astronaut Bill Oefelein.
Na een autorit van 1500 kilometer, die Nowak volgens de politie aflegde met een luier om zodat ze geen tijd zou verliezen met plaspauzes, bespoot ze haar tegenstreefster met pepperspray. De astronaute had ook een luchtdrukgeweer en een mes op zak.
Het incident vond plaats in de parkeergarage van een vliegveld in de stad Orlando. Volgens de aanklagers was Nowak van plan haar slachtoffer te ontvoeren. De NASA heeft zowel Nowak als Oefelein ontslagen.
"LISA NOWAK / ACRYL OP DOEK / 60 x 70 cm ©FRA-2007
De politiefoto van Lisa Nowak zag ik destijds op het tv-journaal. Haar ondoorgrondelijke blik raakte mij. De foto heb ik later van het internet geplukt en nageschilderd. Het was nog niet zo simpel, het werk bestaat daarom uit vele laagjes.
Het schilderij heb ik kort nadat het af was, aan mijn moeder laten zien. Haar geestelijke toestand was toen al slecht. Ze gaf aan dat ze het schilderij mooi vond, maar ook droevig.
Een uur later werd mijn moeder ineens heel onrustig en riep: "Je moet haar op zolder zetten!" Ik begreep haar niet en vroeg: "Op zolder?" Mijn moeder wees angstig naar het schilderij: "Ja, ik denk dat ze een moord gaat plegen!!!"
vrijdag 13 november 2009
Bron: "Anton Heyboer, De Essentie Van Het Leven", 2005, Kon. BDU uitgeverij BV
Ik viste met hoeklijn op paling in de havens van IJmuiden, 5 jaar lang. Ik aasde iedere dag en zette uit, maar mijn handen roken naar vis, en de paling kan goed ruiken, dus bleef op een afstand, waardoor ik 5 jaar niets ving. Het was ‘s avonds in de schemer uitzetten, en 's ochtends in de schemer binnenhalen. Ik heb mij nooit afgevraagd waarom ik niets ving en anderen zoveel, en het heeft mij nooit gestoord dat ik niets ving. Ik was immers een visser - en dat was genoeg.
Dat lijkt op mijn kunst maken van nu. Ik heb duizenden dingen gemaakt die de mensen niet willen, en ik ga daar rustig mee door. Ook ongestoord. Ik ben immers een kunstenaar, en dat is voldoende. Ineens zien fans iets in waarin niets te zien is, en daar leven we van. Zij zien kracht en mijn ziel. Dat is de essentie van de uitstraling van kunst.
Anton Heyboer
donderdag 12 november 2009
Schrijver Thomas Verbogt (Nijmegen 1952), ik kwam hem nu tegen op You Tube. (Wie kom je daar trouwens niet tegen?)
Ik moet eerlijk bekennen dat het al jaren en jaren geleden is, dat ik nog iets van hem gelezen heb. Schande! Schrijver Thomas Verbogt is verre familie van mij!
Verre?
Dat valt nog wel mee, hij is namelijk een kleinkind van tante Piet (Goossens), de lievelingstante van mijn moeder. Tante Piet was de zus van mijn oma (Kee Goossens). Ze zijn geboren en getogen op de Halsterseweg. Marie de Jong, bijgenaamd Mie de Jager (familie van A.M. de Jong) en Tiest Goossens waren hun ouders. Piet en Kee hadden nog een zus To en broer Toon. Tante Piet en mijn moeder waren begiftigd met eenzelfde soort, ietwat absurdistische humor. In mijn kindertijd gingen we wel eens logeren bij tante Piet. Ze woonde destijds in Belfeld (Limburg). Tante Piet was getrouwd met oom Thomas (Verbogt), de opa dus van schrijver Thomas Verbogt. Mijn tante Rie (82), de zus van mijn moeder, heeft altijd contact gehouden met de kinderen van tante Piet en oom Thomas. Dus ook met hun zoon Sjaan Verbogt, de vader van schrijver Thomas Verbogt. Sjaan (verbasterd naar Bas, dat klonk deftiger, want hij woonde immers naast minister Maxime Verhagen) is vorig jaar overleden. Het lijntje met Nijmegen is daarom verbroken. Met schuinsmarcheerder Tiest Verbogt (inmiddels ook dik in de tachtig), een broer van Sjaan Verbogt en dus een oom van schrijver Thomas Verbogt, heeft mijn tante Rie af en toe nog contact. Tiest Verbogt woont nu geloof ik, met alweer een nieuwe vriendin in Den Haag. De andere zoon van tante Piet en oom Thomas, Ari Verbogt, is jaren geleden al overleden. Het was min of meer het gevolg van een zwaar verkeersongeluk. Ari Verbogt was getrouwd met Truus. Met de weduwe Truus Verbogt heeft mijn tante Rie nog steeds een hele goede band. Truus Verbogt stuurt bovendien elk jaar nog trouw een kerstkaart naar mijn moeder in het verpleeghuis.
Tante Piet, de oma dus van schrijver Thomas Verbogt en de lievelingstante van mijn moeder, is op 1 juni 1976 op 80 jarige leeftijd overleden, het was op dezelfde dag dat ook onze hond Woody hemelde. Woody was een Cocker Spaniël.
woensdag 11 november 2009
©FRA-FAM.ARCHIEF
V.l.n.r. Oom Thomas Verbogt en tante Piet Goossens, daarnaast mijn opa Frans Nefs en mijn oma Kee Goossens. De foto is vermoedelijk begin jaren twintig vorige eeuw gemaakt. Ik Frank, ben vernoemd naar mijn opa Frans Nefs. Frans Nefs, de vader dus van mijn moeder, is op 10 mei 1940 bij Katwijk aan de Maas gesneuveld.
dinsdag 10 november 2009
VAKANTIE 1968 / BELFELD ©FRA-FAM.ARCHIEF 1968Dit is bij het huis van tante Piet en oom Thomas in Belfeld.
Tante Piet was een zus van mijn oma, een tante van mijn moeder dus.
Tante Piet maakte er geen geheim van dat het huwelijk tussen haar en oom Thomas slecht was. Ze hoopte dat ze hem zou overleven, maar dat is niet gebeurd. Oom Thomas stierf een jaar na haar.
Oom Thomas hield overigens, zo leek het toch, meer van zijn kanariepietjes en van zijn tuin. De tuin met onder andere de vele zelf beschilderde tuinkabouters, was zijn grote trots. Tante Piet vervloekte dat kleinburgelijk gedoe!
maandag 9 november 2009
MIJN MOEDER EN IK / LIMBURG / GRENS DUITSLAND ©FRA-FAM.ARCHIEF1968
Tijdens die vakantie ben ik ook voor de eerste keer in mijn leven in Duitsland geweest. Zoiets vergeet je nooit meer! Mijn moeder en ik zijn een aantal malen illegaal (we hadden geen paspoort) de grens overgestoken. Hebben op Duits grondgebied zeer provocerend staan dansen. We letten wel goed op of er geen grenswachters aankwamen, we wilden niet gepakt worden!
Mijn vader (beroepsmilitair) was veel verstandiger, nam geen enkel risico, bleef wijselijk aan de Nederlandse kant. Hij heeft deze foto getrokken.
zondag 8 november 2009
‘AMERICAN BLONDE’ / VOORSTUDIE / 32 x 41 CM / CANSON 400 GRAMS PAPIER (V&D), ACRYLVERF (HAROLDS), WATERVERF (BLOKKER), WATERPROOF MARKERSTIFT (HEMA) ©FRA-NOV2009
Het is slechts een gedachtegang.
Gezichten herkennen.
Onze hersenen zijn daar razend snel én uitzonderlijk goed in. We staan daar niet echt bij stil, maar het is van levensbelang. Hoe dit proces zich precies in onze hersenen voltrekt is door de wetenschap nog niet ontrafeld.
Uit ervaring weet ik, dat het schilderen van een realistisch portret (gezicht), veel tijd, concentratie en energie kost. Het herkennen van een gezicht gaat daarentegen in een fractie van een seconde.
Duidelijk is dus dat dit twee geheel verschillende processen zijn, die hoogstwaarschijnlijk door totaal andere gebiedjes in onze hersenen worden aangestuurd.
In dit werkje heb ik geworsteld met dat idee.
zaterdag 7 november 2009
OH NO NO NO NO
De wat hese Adamo, nee sorry, de wat hese Rocco geeft zijn autobiografie uit. Ik zag het onlangs in De Laatste Show op de VRT.
Ik heb Rocco Granata een keer in levenden lijve ontmoet op Jazz Middelheim 1999 te Antwerpen.
Wij 'VRT-fotografen', vergezeld door kortgerokte blonde dames van de pr met daaraan vastgekleefd wat grijze vips (free publicity), stonden buiten de tent niet ver van de viptribune. Den Rocco, schrijver en zanger van het succesnummer Marina, was een van die vips.
Het was laat in de middag, broeierig warm en de sfeer was troebel. Ik besloot daarom een tournéke te geven en nam de bestellingen op. Den Rocco leek mij niet goed gehoord te hebben. Nadrukkelijk wendde ik me dus tot hem en vroeg iets luider, zonder mijn vergissing te doorzien: "Adamo, drinkt u ook wat van mij?” Rocco's altijd lachende gezicht ging op onweer en hij schudde driftig néé. Haastig verliet hij vervolgens de groep. Een van mijn collega-fotografen reageerde daarop droogjes: "Fran/ck, da von diejen mens nie plezant!"
vrijdag 6 november 2009
donderdag 5 november 2009
woensdag 4 november 2009
GROTE ZILVERREIGER (Casmerodius albus)
BLAUWE REIGER (Ardea cinerea) / GROTE ZILVERREIGER (Casmerodius albus) & OP HET PAALTJE EEN BUIZERD?
GRAUWE GANZEN (Anser anser) & GROTE ZILVERREIGER (Casmerodius albus) / HOGERWAARDPOLDER / ZEELAND ©FRA-NOV2009
Vanmiddag heb ik deze grote zilverreigers gezien, 4 in totaal. Je ziet ze in Nederland niet zo vaak (100 á 150 broedparen), bovendien zijn ze zeer schuw. Ik kon ze nu ook niet benaderen. (Toch maar die telelens aan Sinterklaas vragen.)
dinsdag 3 november 2009
PLATTE BAND ROLSTOEL / VERPLEEGHUIS / ROOSENDAAL / ©FRA-3NOV2009
Het is de band van de rolstoel van mijn moeder. De band klapte vanmiddag spontaan van de velg af. Het was een oorverdovende knal, niet te geloven! (Hij was 's morgens vermoedelijk 'een tikje' te hard opgepompt door de huismeester.) Het personeel schrok zich zowat dood en de dementerende bewoners waren weer heel eventjes helder van geest. (Zo leek het toch.) Ik heb er tranen om gelachen, het leek of ik heel even in een aflevering van Jiskefet was beland. (Sint Hubertushof.)
Abonneren op:
Posts (Atom)
