ACHTERINGANG KUNSTACADEMIE / BLINDESTRAAT 7 / A'PEN ©FRAJUN2010 X

HOOFDINGANG KUNSTACADEMIE / MUTSAARDSTRAAT 31 / A'PEN ©FRA-JUN2010

Er was altijd wel een plaatsje voor mijn auto op de parking bij de achteringang van de academie aan de Blindestraat. Langs de achteringang ging ik dan naar binnen om vervolgens wat later via de hoofdingang weer naar buiten te stappen, de stad in. Bij het binnenkomen en bij het verlaten van het gebouw, knikte ik uiteraard altijd beleefd naar de conciërges. Soms maakte ik er gebruik van het toilet of trok een colaatje uit de frisdrankenautomaat. Bovendien zocht ik vaak nog even mijn oude leraren op om wat bij te praten. Dit heb ik jarenlang zo gedaan. Kortom de academie was altijd een leuke inkom en uitwuif voor een bezoekje aan de stad Antwerpen. Helaas… nu het Antwerpse parkeerbeleid Amsterdamse toestanden aanneemt, is deze parking ook ontdekt door échte onbevoegden. Daarom werden er de laatste tijd regelmatig vermanende kaartjes onder de ruitenwissers van notoire foutparkeerders gestopt, ook bij mij.

Blijkbaar heeft het weinig uitgehaald, want nu is er een officiële parkeerwachter aangesteld. Het is een gorilla met een pitbullkop, gekleed in een veel te krap zittend commando-uniform met daarop duidelijk zichtbaar het Artesis Hogeschool logo. Deze gorilla mét hondenkop blafte mij vorige week voor eeuwig en altijd van de parking af. 

Fran/ck is daarom genoodzaakt een vouwfiets te kopen!

 HET VERPLEEGHUISWINKELTJE / R'DAAL ©FRA-JUN2010

'Enig toch voor de bewoners, zo een winkeltje in het verpleeghuis! Hier kunnen ze mooi onder begeleiding boodschappen doen. Het is een waardevolle activiteit en het geeft de bewoners positieve prikkels!'

Zo werd het aan mij én aan mijn moeder, door de leuke dame van de klantenservice, tijdens ons eerste bezoek aan het verpleeghuis verteld.

De praktijk is anders. Er is voor de dagelijkse boodschappen een budget van 5 € per 'bewoner'. Verplicht is, dat deze boodschappen in het verpleeghuiswinkeltje worden gedaan, want anders zou zo een leuk-winkeltje-voor-de-bewoners daar geen overlevingskans hebben. Het gevolg is dat het winkeltje (het is feitelijk een piepklein magazijntje) niet hoeft te concurreren én daarom geen last heeft van marktwerking of een prijzenoorlog; de boodschappen zijn er daarom erg duur. Even een rekensommetje: Er verblijven 152 'bewoners' in het verpleeghuis; de omzet is dus 152 x 5 € = 760 € per dag. Op jaarbasis is dat 277400 €. Daarnaast wordt er in het winkeltje ook gewinkeld door bezoekers en personeel, de omzet is daardoor minstens 300.000 € per jaar. Het winkeltje dat door het eigen personeel (en stagiaires) gerund wordt, is maar een paar uur per dag open, én in al die jaren dat ik er langs loop, heb ik er zelden een 'bewoner onder begeleiding' gezien. Ik schat de winst op minstens 150.000 € per jaar. (Ik vermoed ook dat er een of andere wisseltruc wordt uitgehaald met de btw. De 'bewoners' betalen de boodschappen inclusief btw, terwijl het verpleeghuis de btw terugkrijgt van de belastingdienst; zorglevering is immers een product.)

Het imponerende uithangbord is overigens gefiguurzaagd door kunstenaar Kees Warmoeskerken, hij kreeg de opdracht onderhands van zijn vriend Rob Glasbergen. Glasbergen was een blauwe maandag manager in het verpleeghuis.

Smaken verschillen!

Toen mijn moeder werd opgenomen in het verpleeghuis 'nieuwe stijl' te R'daal, werd ons verteld dat de verzorgenden samen met de bewoners de maaltijden klaarmaakten, dit om een huiselijk gevoel te creëren. Het klonk goed, maar in de praktijk komt er niets van terecht, het is zelfs gevaarlijk om dementerenden te laten meehelpen met koken. Waarschijnlijk was (is) het een smoesje om een wegbezuinigde professionele keuken, waar goed opgeleide koks de scepter zwaaien, goed te praten. In de praktijk kookt het personeel dus zelf, ze hebben geen specifieke kookcursus gehad en dat is vaak te zien én te proeven! Als ik een opmerking over de kookkunst durf te maken, krijg ik steevast als antwoord: "Fran/ck, smaken verschillen nu eenmaal!" 

De onduidelijke vleesproducten worden overigens voorgegaard door de goedkoopste leverancier aangeleverd. De kwaliteit is daarom meestal beneden de maat. Het is vaak niet eens te proeven om wat voor vlees het gaat, het etiket moet dan uitsluitsel geven. Smaakversterkers en conserveermiddel uiteraard in overvloed.

Van zondag 13 juni t/m zondag 20 juni heb ik de maaltijden die mijn moeder voorgeschoteld kreeg, gefotografeerd en beoordeeld. Opmerkelijk is dat de maaltijden op de foto's veel beter ogen dan in werkelijkheid. (Met slechte kunst is dat vaak ook zo, maar dit terzijde.)

ZONDAG - 13 JUNI 2010

 VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Aardappelen met snijbonen en fricandeau.

De aardappelen waren prima van smaak – een 8. De verse snijbonen waren bijtgaar en lekker – een 7,5. De 2 dunne plakjes fricandeau (dikte ongeveer 1 mm) waren smakeloos, het leek of er bouillon van getrokken was. Ze waren tevens taai – een 3. De jus leek op aangelengd zeewater (gelukkig is Fran/ck verzot op zeewater) – een 6. 

Fran/ck's eindoordeel: een 6,1

MAANDAG - 14 JUNI 2010

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Aardappelen met sperziebonen en een gehaktbal.

De aardappelen waren even lekker als die van gisteren – een 8. De verse sperziebonen waren goed, maar iets te gaar – een 7. De gehaktbal was smakeloos, bevatte kleine stukjes pees en bot en was bovendien érg zout – een 2. De jus van Maggi was vooral hartig – een 6. 

Fran/ck's eindoordeel: een 5,7

DINSDAG - 15 JUNI 2010

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Andijviestamppot met een gehaktbal.

De andijviestamppot was verrijkt met een paar minuscule stukjes rookworst, het geheel was erg vet, vermoedelijk vanwege het uitbundige gebruik van 'vloeibare bak en braad'. De smaak was niet goed en het geheel was extreem gepeperd – een 3. De gehaktbal was even smerig als de bal van gisteren – een 2. De jus van Maggi was wederom hartig – een 6. 

Fran/ck's eindoordeel: een 3,7

WOENSDAG - 16 JUNI 2010

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Spaghetti met gehakt.

De spaghetti met het rul gebakken gehakt, was gemengd met een poedertje uit een pakje (vermoedelijk met veel smaakmakers, smaakversterkers en kleurstoffen), niet echt lekker, en ook niet echt vies – een 5. De groente ontbrak echter – een 0. 

Een incomplete maaltijd dus; Fran/ck’s eindoordeel: een 3,3

DONDERDAG - 17 JUNI 2010

 VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Aardappelpuree met hachee, stoofpeertjes en (bij navraag) rode bietjes.

De aardappelpuree van Maggi was erg droog – een 6. De hachee was onduidelijk van samenstelling maar smaakte wel – een 6,5. De stoofpeertjes uit blik, waren goed te doen – een 7,5. De 'rode bietjes' vielen echter onder de categorie voederbieten, veevoer dus. Ik heb mijn moeder deze rotzooi niet laten eten, heb het terstond door het toilet gespoeld. Het is een schande dat ze dit de dementerende oudjes durven voor te schotelen! – een 0. Zo een maaltijd is ronduit een belediging. 

Fran/ck's eindoordeel: een dikke 0

Deze maaltijd bevestigt Fran/ck's stelling: 'Aan de zorg voor onze ouderen wordt veel geld verdiend!'

VRIJDAG - 18 JUNI 2010

 

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Gebakken krielaardappeltjes met rodekool en een gehaktbal.

De krielaardappeltjes waren veel te vet en leken gebakken in verbrande olie. Ze hadden tevens een vervelende bij- en nasmaak (veroorzaakt door oververhitting van de antiaanbaklaag?) – een 3. De rode kool van Hak was doorgekookt, klef én koud. Het smaakte beroerd, ook de kleurbeleving was niet optimaal (ik had deze ellende ook door het toilet weg willen spoelen, maar dan zou mijn moeder al 3 dagen geen groente binnen hebben gekregen) – een 0. De gehaktbal smaakte redelijk, maar was weer véél en véél te zout – een 5. De jus voegde niets toe – een 0 

Een mislukte maaltijd, Fran/ck’s eindoordeel: een welverdiende 2

ZATERDAG - 19 JUNI 2010

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Koude schotel.

Gekookte aardappel met brokken appel, brokken tomaat, hompen komkommer, augurken, stukjes klokhuis, kiwischilletjes en wat rauwe ui. Het geheel was niet op smaak gebracht met zout of specerijen. Mijn moeder heeft 3 kwartier moeten kauwen om deze leuk ogende koude schotel naar binnen te krijgen. 

Alweer een incomplete maaltijd, Fran/ck’s eindoordeel: een 1 

(Deze maaltijd was overigens klaargemaakt door een dementerende 'bewoonster'.)

ZONDAG - 20 JUNI 2010

VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

Gebakken aardappelschijfjes met sperziebonen en een (platte) gehaktbal.

De gebakken aardappelschijfjes waren niet vet en goed van smaak – een 7,5. Na 4 dagen weer (eetbare) groente; verse sperziebonen met wat erwtjes en stukjes wortel – een 7,5. De platte gehaktbal (moest misschien een hamburger voorstellen) smaakte redelijk, maar was weer véél en véél te zout – een 5. (Fran/ck miste bij deze maaltijd wel een sausje.)

Fran/ck’s eindoordeel: een 6,7

WAT ER INGAAT, MOET ER OOK WEER UIT! / VERPLEEGHHUIS R’DAAL ©FRA-JUN2010

De poepemmer met precies daarboven de Heilige Maagd Maria en het kindeke Jezus! In het witte plastic tonnetje met het blauwe deksel, worden gebruikte inco’s gedeponeerd. (Inco staat voor 'incontinentiemateriaal', in de volksmond noemen ze dat gewoon 'wegwerpluiers' of 'pampers'!) De tonnetjes zijn luchtdicht, mits het deksel er natuurlijk goed opzit. In de praktijk is dit helaas, zoals op de foto te zien is, vaak niet het geval. Erg jammer voor mijn moeder, want deze inco-tonnetjes staan meestal vlak voor haar deur, haar kamer is namelijk centraal gelegen ten opzichte van de andere kamers. De geurbelevenis is dan niet te omschrijven!

Bovendien valt nog op te merken, dat de inco-tonnetjes verplaatst worden m.b.v. de verrijdbare bedtafeltjes. En natuurlijk gaat er daarna niet even een doekje over! Tuurlijk niet! En natuurlijk worden deze verrijdbare bedtafeltjes vervolgens weer gebruikt om de maaltijd op te serveren. Tuurlijk wél! Het jaarlijks terugkerende en uiterst besmettelijke norovirus moet immers een goede kans krijgen.

Met zijn kop in dat olielek, dát zou BP met die Hayward moeten doen!

AH KETCHUP ©FRA-JUN2010 

 

Ook zoiets, ketchupflessen met het etiket op zijn kop! Waarom zie ik dat wel en anderen niet? In het hele schap bij AH stond niet één ketchupfles, waarop het etiket op de juiste wijze was aangebracht. Erg slordig van onze grootgrutter!

EEN GEBLOKKEERDE BRANDDEUR / VRPLGHS R'DAAL ©FRA-JUN2010

De branddeuren sluiten automatisch wanneer het brandalarm afgaat, dit om te voorkomen, dat bij brand binnen de kortste keren alle gangen van het verpleeghuis vol rook zouden komen te staan. Mij wordt door het verpleeghuispersoneel vaak verweten dat ik op alles let. Ik kan er echter niets aandoen dat ik 'oplettend' van aard ben, daarom heb ik geleerd om te zwijgen over wat ik daar zie. Ik weet trouwens ook, dat de manager in dit geval zo goed als zeker zou antwoorden: "Ja, dit is niet goed, maar dat doen onze bewoners wél zelf, daar kunnen wij niets aandoen!" Toch waren het wel degelijk de zusters die met vereende krachten deze zware pot voor de branddeur hebben geschoven. Ik heb het met eigen ogen gezien, het was in een poging om een gezellig zithoekje te creëren. Deze situatie is overigens al maanden zo en er is klaarblijkelijk niemand anders die het ziet. Zelfs nu er de afgelopen weken, onder leiding van een gecertificeerde brandweerman, de jaarlijkse BHV-trainingen zijn gehouden, is de geblokkeerde branddeur nog steeds niet opgemerkt. (BHV is de afkorting van: bedrijfshulpverlening) 

Wel goed om te weten is, dat de brandweer altijd snel ter plaatse is; als bijvoorbeeld tijdens het bereiden van de warme maaltijd de boel aanbrandt (wat in de praktijk nogal eens gebeurt) en daardoor het brandalarm afgaat, staat de brandweer binnen 3 minuten met twee blusvoertuigen en één ladderwagen voor de deur van het verpleeghuis.

X X TIJD VOOR EEN NIEUWE WIP / HAVENKWARTIER / BoZ ©FRA-JUN2010

Op de oude nostalgische wip heeft een hele generatie kinderen gewipt. Mogelijk heeft ook kunstenaar Ron S. eertijds op deze wip het wippen geleerd, de wip stond immers vlak achter zijn ouderlijk huis.

X

X

X

KIJK DIE OGEN EENS! HET LIEGBEEST!

 En dat ook nog eens met losse veters!!!

 RODE BES (Ribes rubrum) / BoZ OOST ©FRA-JUN2010

Mocht Des-al-niet-te-min hier blijven 'hangen', dan waren de rode besjes misschien toch niet zo eetbaar als Fran/ck gedacht had …

RODE BES (Ribes rubrum) / OBERONSTRAAT / BoZ ©FRA-JUN2010

Nog een cadeautje, ook in de achtertuin van het huis van mijn moeder; een spontane rode bes, die 'plots' de verwildering van oud struikgewas overstijgt.

EEN BLOEM / OBERONSTRAAT / BoZ ©FRA-JUN2010 

Deze hartstochtelijke bloem, bloeide zomaar ineens in de achtertuin van het huis van mijn moeder. (Het huis staat nog steeds te koop.) Ik heb hard en langdurig in het Grote Opzoekboek gezocht, maar heb deze bloem niet kunnen determineren. Misschien is het een exoot. De kleuren zijn volledig naar mijn smaak, het neigt naar mijn eigen palet; paars tinten in contrast met het koele geel.

Akeleibloem?
Columbine Songbird Cardinal?

ZEEKRAAL (Salicornia europaea) RATTEKAAI / RILLAND / ZEELAND ©FRA-JUN2010

Zeekraal, ik vind het een delicatesse. In mijn jeugd sneed ik ze bij de Duintjes onder Woensdrecht. Na de aanleg van de Oesterdam, wat de teloorgang voor dit unieke stukje eb en vloed betekende, ging ik deze lekkernij op de schorren in de omgeving van de Rattekaai snijden. Het was een tijdrovend werkje, voor een volle emmer zeekraal was je al gauw een hele middag bezig. De andere dag had je dan ook nog eens veel spierpijn, waarschijnlijk veroorzaakt door het banjeren over de sterk zuigende klei. Met mooi weer ging mijn huidige ex ook wel eens mee. (Uiteraard luchtig gekleed.) Ze was echter minder bekend met het zompige terrein en gleed daarom nogal eens uit. De vette klei zat dan tot achter haar oren. Oh wat vond ik mijn huidige ex dan mooi! En zij kon dat niet begrijpen; zó zijn vrouwen, ze doen er alles aan om mooi gevonden te worden, maar op momenten dat ze écht mooi zijn, dan geloven ze dat niet… Tegenwoordig is het snijden van zeekraal overigens ten strengste verboden, er staan nu zware lijfstraffen op, bij herhaling van het delict kan zelfs de doodstraf geëist worden. Ik begrijp dat niet, de zeekraal is immers geen bedreigde plantensoort, integendeel zelfs, het lijkt wel onkruid.

 RATTEKAAI / RILLAND / BoZ ©FRA-7JUN2010

 

LANGE STEEN / ZUIDGEEST / BoZ ©FRA-JUN2010

Het was één van de laatste onverharde wegen in de omgeving van BoZ en werd vooral veel gebruikt door fietsers en wandelaars. Zonde natuurlijk, de roep om asfalt werd daarom groot. Dat het uiteindelijk zo'n smal asfaltstrookje is geworden begrijp ik wel, het is immers crisistijd! Met een beetje stuurmanskunst is het trouwens heel goed te doen. Ik haalde de eerste keer al met gemak snelheden van 70 tot 80 km/u, 120 km/u moet mogelijk zijn.

IN DE DIEPVRIES / THUISSITUATIE ©FRA-JUN2010 

De diepvriesthermometer was gisteren ongemerkt in het bakje van de nog in te vriezen ijsblokjes gevallen. Hij stond vandaag fier rechtop met zijn voetjes vastgevroren in een ijsblokje.

IN DE KEUKENKAST / THUISSITUATIE ©FRA-JUN2010

©FRA-20092010

Jan Hoet:

"We leven in een maatschappij waar de normen veel meer uitgaan van de vrouw, dan van de man. De Tien Geboden gaan uit van de vrouw, hoewel het Moses is die dat uitgebracht heeft, maar volgens mij is het op de grond van de intuïtie van de vrouw, die dat dirigeert, die dat leidt! De grootste gangster kan altijd nog bij zijn moeder terecht, een slechte schilder kan altijd nog naar zijn tante… " 

Bron: CANVAS TV 2009

ERNIE / ROOSENDAAL ©FRA-MEI2010 

Ernie, hij heeft dan wel geen truitje aan dat ontworpen is door Walter Van Beirendonck, toch is hij sinds een aantal weken dé grote vriend van mijn moeder. Terwijl ze mij een keer tijdens een angstpsychose (als gevolg van bijwerkingen van de medicatie) verketterde als vuile schoft, sprak ze Ernie aan als 'hé, lief manneke'. Gelukkig voor mij, keek mijn moeder, me even later (nadat de medicatie helemaal was uitgewerkt) weer zielsgelukkig aan en riep blij: "Hé hallo, ben de gij er ôk!"

 

ZEER tof vrolijk rolkraag pull Zulupa PUWA maat 140 ©Elsa's winkeltje

Deze trui is een creatie van Walter Van Beirendonck 

Zie ook: http://www.zulupapuwa.be/

CRISISFIETS / LIEVEVROUWESTRAAT / BoZ ©FRA-MEI2010 

Steeds meer crisisfietsen worden door hun bezitters opgesmukt met leuke, vrolijke kunstbloemetjes. De crisis lijkt daarmee over het hoogte-punt heen te zijn, toch waarschuwen experts voor een tweede financiële crisis.

KOPPELTJE WILDE EENDEN (Anas platyrhynchos) / NABIJ DE RATTEKAAI / ZEELAND 

©FRA-MEI2010

Het mannetje (de woerd) van de wilde eend heeft normaliter een glanzende groene kop, dit exemplaar een blauwpaarse. Een speling der natuur?

©FRA-2007

Ruim 2½ jaar geleden, precies op de dag dat mijn moeder haar heup brak (overigens ook te wijten aan nalatigheid van het verpleeghuis), stond 's avonds laat vriend Mark van der Weijden aan mijn deur met zijn kapotte kompjoetie. Zijn snelle IT-vriendjes wisten er geen raad mee en adviseerde: "Koop maar een nieuwe!" Voldoende geld was echter een probleem. Doortastend als altijd, wilde ik wel een reparatiepoging doen. Het probleem leek in de harde schijf te zitten; afzonderlijke gebiedjes bleken op verschillende wijzen geformatteerd te zijn. Of dit kwam door virussen opgelopen via de vele bezoekjes van Mark aan onbetrouwbare sites of door onkunde van Mark's IT-vriendjes weet ik niet, maar het feit was daar! Op internet vond ik een programmaatje waarmee je harde schijven kon 'killen', zelfs de FBI zou er dan geen gegevens meer af kunnen halen. Niet geschoten is altijd mis. Ik heb Mark's harde schijf dus uiterst 'gekild' en de schijf vervolgens via een andere computer opnieuw geformatteerd. Wonder boven wonder lukte dat. Daarna in een wip Windows er weer opgezet en de andere programma's geïnstalleerd. Het geheel tierelierde vervolgens weer als een trein. Van de creaclub in het verpleeghuis kreeg ik de accessoires, waarmee ik de computerbehuizing heb opgepimpt. Of Mark het mooi vond, heeft hij mij nooit laten weten, maar Mark kennende zal hij het ongetwijfeld geapprecieerd hebben …

VERPLEEGHUIS HEERMA STATE / ROOSENDAAL

Vorige week, tussen maandagavond 21u en dinsdagmiddag 15u, heeft mijn moeder haar linkeronderbeen gebroken. De breuk zit net onder haar knie, het bot zit nog wel op zijn plaats. Het personeel van het verpleeghuis had niets ongewoons opgemerkt bij mijn moeder. Niemand kan dus vertellen hoe en wanneer mijn moeder, een rolstoelpatiënt nota bene, haar been heeft gebroken. (Ze heeft geen osteoporose.)

Toen ik afgelopen dinsdagmiddag bij mijn moeder op bezoek kwam, zag ik meteen dat er iets ernstigs met haar aan de hand was. Twee buitenlandse meisjes die de Nederlandse taal amper spraken en op snuffelstage waren, hielden toezicht op de woning. Ze begrepen mijn bezorgdheid niet. Ik heb mijn moeder daarom naar haar slaapkamer gebracht, uit haar rolstoel getild en voorzichtig op bed gelegd. Even later, toen ik haar linkerschoen voorzichtig uitdeed, kreeg ze een pijnscheut tot in haar heup. Ze vloekte zelfs. Haar toestand leek erg op de keer dat ze haar heup had gebroken. (Ook als gevolg van verwijtbaar/onkundig handelen door de zorg)

Ik heb vervolgens aan een vaste kracht van een andere woning gevraagd of er een arts opgeroepen kon worden. Artsen zijn duur, dus kwam er rond 21:00u (!) 's avonds een verpleegkundige. Zij kon niets ontdekken, ze vond wel dat er arts moest komen, maar die weigerde; de bloeddruk van mijn moeder was immers goed ... Overbezorgd en met een machteloos gevoel ben ik naar huis gegaan.

De andere dag heb ik 's morgensvroeg al naar de woning van mijn moeder gebeld en geïnformeerd of mijn moeders toestand al verbeterd was. Dat was niet het geval. Op mijn vraag welke actie er ondernomen zou gaan worden, werd door de verzorgende gesnauwd: "Niets, hélemaal niets!"

Ik antwoordde daarop dat ik 112 zou gaan bellen, als mijn moeder niet snel door een arts onderzocht zou worden. (Een medewerker van het Zorgkantoor, had mij ooit  verteld dat ik te allen tijde in zo een situatie 112 mocht bellen.)

Binnen een half uur werd ik teruggebeld met de mededeling dat de arts was geweest en vond dat mijn moeder in het ziekenhuis onderzocht moest worden. De ambulance was al onderweg naar het verpleeghuis.

In het ziekenhuis werd de fractuur snel ontdekt. Echter, omdat mijn moeder de ziekte van Parkinson heeft, kon haar been niet in het gips en wordt er daarom nu geprobeerd, om met een steunverband de breuk te ontlasten. Het steunverband moet om de 3 dagen door een verpleegkundige vervangen worden.

Onderstaand bericht verzend ik vandaag nog naar Karin de manager.

Gisteren, zaterdag, was ik getuige van een gruwelijke en debiele zorg voor mijn moeder.

Sorry, ik heb er geen andere woorden voor.

Het was rond 16:30u toen een voor mij onbekende verpleegkundige het steunverband bij mijn moeder kwam verwisselen. Mijn moeder had op dat moment geen last van bewegingsstoornissen, was redelijk ontspannen en had geen pijn. De verpleegkundige had echter geen verbandmateriaal bij en ook geen ‘zulke goede tape wat ze in het ziekenhuis gebruiken, want dat hebben ze bij Groenhuysen niet, dat is te duur'.

De verpleegkundige haalde daarom de tape waarmee het verband rond het been van mijn moeder was gefixeerd, er voorzichtig af om het te kunnen hergebruiken. Ondertussen kreeg ik ook de indruk dat ze het been van mijn moeder die in de rolstoel zat, wilde strekken om zo het oude verband opnieuw aan te kunnen brengen. Dit zou ongetwijfeld heel veel pijn doen en de breuk zelfs kunnen verergeren. Voorzichtig zei ik daarom, dat mijn moeder in het ziekenhuis, liggend op bed verbonden was. Dat vond de verpleegkundige ook goed, maar dat er voor de 'transfer' een tillift gebruikt moest worden, vond ze raar. Ze begreep er niets van en was blijkbaar ook niet goed geïnformeerd. Ik heb vervolgens uitgelegd dat mijn moeder haar been vanwege de breuk niet mocht belasten (lijkt me logisch) en dat het zorgteam om die reden deze afspraak had gemaakt.

Wat later kwam de verpleegkundige met de tillift de kamer binnen gedenderd. Het ging allemaal erg snel. Joke (een vaste verzorgster) kwam erbij. De tilband werd haastig en onhandig onder het lichaam van mijn moeder getrokken, meteen daarna werd ze met grote haast omhoog gehesen. De zware passieve rolstoel kwam ook los van de vloer! Deze bleek met de fixatieriem nog rond mijn moeders middel vast te zitten. In alle haast waren ze vergeten om deze riem los te maken. 

Aan het broze lijfje van mijn moeder (45kg) hing dus die zware passieve rolstoel.

Mijn moeder gilde het uit van de pijn. De angst in haar ogen zal ik niet snel vergeten. Ik reageerde: "Laten zakken! Laten zakken!" Maar dat duurde nog even, omdat de verpleegkundige niet zo snel het goede knopje op de tillift kon vinden. Bij de tweede poging zat een riempje van de tilband precies op de plaats van de fractuur. Ik probeerde het tillen nog te stoppen, maar Joke zei dat het niet anders kon! Ik voerde tevergeefs aan dat het bij Elvira de dag ervoor wél anders kon. Het hijsen ging door. Opnieuw veel pijn en angst bij mijn moeder, de tweede poging werd dan toch maar gestopt. Bij de derde poging ging het hijsen zo snel, dat ik alleen nog op het gebroken been heb gelet, dit om te voorkomen dat door stoten de breuk erger zou worden. 

Eenmaal liggend op bed was mijn moeder volledig over haar toeren, in shock en gaf ook erg veel pijn aan. Deze situatie heeft uren geduurd! Het was daarom onmogelijk om het steunverband nog te verwisselen. De losgetrokken tape plakte uiteraard niet meer, het verband zat dus los rond haar been en gaf geen enkele steun meer.

Een afschuwelijke, mensonterende gebeurtenis was het. Je kunt gerust stellen dat het om mishandeling ging.

HEISTRAAT / WOUWSE PLANTAGE - ROOSENDAAL ©FRA-MEI2010

GEHEIM PROJECT / BoZ ©FRA-MEI2010

Rechts: passant Mart Franken. 

HAAS (Lepus europaeus) / KORTEVEN / HOOGERHEIDE ©FRA-MEI2010 

Een sneeuwtapijt in mei? Neen, het is een akker afgedekt met wit landbouwplastic!

EEN KOPPELTJE PATRIJSJES (Perdix perdix) / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

(Patrijzen zijn monogaam!)

 

Vogelbescherming:

'Tot ver in deze eeuw was de patrijs een algemene broedvogel, met een populatie van naar schatting enkele honderdduizenden broedparen. Vanaf de jaren vijftig wordt gesproken van een afname, die vooral in de jaren zestig en zeventig schrikbarende vormen heeft aangenomen en welke nog steeds voortduurt. Rond 1975 bedroeg het totale aantal broedparen minder dan 50.000 en begin jaren negentig was het verder geslonken tot 20.000-25.000 paar. Inmiddels kunnen we spreken van nog slechts 10.000 paren.'

FRANCISCUS NEFS / STAATSIEPORTRET ©Foto Serré ±1945

Vandaag is het precies 70 jaar geleden, dat de Duitsers Nederland binnenvielen en dat mijn opa op die eerste dag van de oorlog, bij Katwijk aan de Maas sneuvelde. Vlak na de oorlog is dit staatsieportret van hem gemaakt. Als kind al, zag ik dat er iets niet klopte aan dit portret; het was niet echt een foto en eigenlijk ook geen schilderij. Ik zag ook, dat de staatsieportretten die bij mijn oma en bij mijn ooms en tantes hingen niet hetzelfde waren, ze waren verschillend. Later ontdekte ik, dat Serré (indertijd alhier een gerenommeerde vakfotograaf) het gezicht van mijn opa waarschijnlijk uit een groepsfoto had 'geknipt' en de rest erbij had 'geshopt', dit alles weliswaar zonder computer. Elke zwart-witafdruk is nadien met de hand ingekleurd, vandaar de verschillende versies. Onlangs had ik het hierover met mijn tante Rie, de zus van mijn moeder, maar die geloofde mij in eerste instantie niet: "Nee, het is hem echt hoor! Het is een echte foto, want zo kende ik ons vader! Ik zie hem precies zo nog achterom komen!"

TULPENVELD / ZOOMVLIET / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

VRIJSTAANDE SCHUUR / ARGENTINIË / ZUID-AMERIKA / BRON: INTERNET 

Veel minder brandgevaarlijk, ook mooier, even prima, de huur schijnt nog schappelijker, maar de pendelafstand lijkt mij iets te groot!

VRIJSTAANDE SCHUUR / ZOOMVLIET / WOUWSE PLANTAGE ©FRA-MEI2010

Staat leeg, ziet er prima uit, de huur is schappelijk, maar het lijkt mij er ook erg brandgevaarlijk! Jammer!

Het Woensdrechtse offensief

 DE OPGEPOETSTE SHERMAN TANK / WOENSDRECHT ©FRA-MEI2010

Sherman tank - 4e Canadese divisie "Fort Garry Horse"